„The Simple Life”, czyli najważniejsze, żeby mówili

Błyśnięcie fosforyzującym tipsem do kamery, zarzucenie platynowym włosem, przypadkowe wyeksponowanie lateksowej bielizny. Brak bielizny. Bieganie w pocie czoła za obiektywem i ustawianie się, niby to od niechcenia, najlepszym profilem w celu utrwalenia pieczołowicie konserwowanej pod kilkucentymetrową warstwą tygodniowego makijażu urody. Profanowanie sfery sacrum, spędzenie nocy z nieswoim partnerem, opowiedzenie kompromitującej historii o przyjacielu. Każdy ma swoje sposoby, by zaistnieć w showbiznesie. A cel jak się okazuje, uświęca wszelkie środki.  

Można zainteresować ludzi niebanalnym stylem życia. Wszystko jedno, czy płynącym z przekonań, czy też przyjętym na potrzeby zwrócenia na siebie uwagi. Każda motywacja jest dobra. Jeśli jest skuteczna. Mentorką w tej dziedzinie pozostaje Reni Jusis, propagująca intensywnie ekologiczny styl życia. Je wyłącznie żywność organiczną, swoim dzieciom nie podaje żadnych leków, używa tylko pieluch tetrowych, mydła z proszku, pierze w orzechach i stosuje jedynie własnej, naturalnej roboty peelingi. I może nie jest to łatwe, może mało skuteczne, ale medialnie – idealne! Poza tym trudno o lepsze rozwiązanie jeśli się nie chce chodzić do sklepu. I trudno tym samym o większy potencjalny target tego stylu. Jako eko człowiek poszłabym jednak trochę dalej. W końcu ludzie mają więcej wad niż tylko lenistwo. Czemu więc ograniczać liczbę potencjalnych fanów? Propagowałabym więc rozgniatanie puszek, ale wzajemnie na swoich głowach w ramach rozwiązywania rodzinnych problemów oraz segregację śmieci…między najbardziej znielubionych sąsiadów, na zasadzie Kowalskiemu podrzucam szkło, Nowakowi na wycieraczkę plastik itp. Wszyscy by o mnie nie tylko mówili, co jest w gruncie rzeczy najważniejsze, ale za te rozwiązania wręcz by mnie pokochali! Bo kto mógłby pozostać obojętny na moją ekologiczną i jakże modernistyczną, bądź co bądź, prawdziwość?

Jako inną metodę budowania swojej marki można wybrać drogę lansu Joanny Horodyńskiej. I znaleźć sposób na gwiazdy, wciąż dziwnym trafem bardziej znane od siebie. Na ich sławę wpływu wprawdzie się nie ma, ale podobnie jak pani Joasia można by im pomagać być znanym z tego, że źle wyglądają. Dobre i to. Wystarczy być cierpliwym. I tak metodą eliminacji, bez brzydkiego wskazywania na siebie palcem, stać się najlepiej ubraną osobą w kraju. A potem w Europie, w końcu na świecie! A jak udostępnią Kosmos to i tam dotrzeć! Do tego czasu jak pani Joasia balansowałoby się na krawędzi snobizmu i światowej mody, krytykując każdego, kto wyjdzie na ulicę. Bez odpowiedniej metki oczywiście. Obserwować, plotkować, poddawać bezlitosnej krytyce – mam kilka sąsiadek o podobnych zainteresowaniach. Nieświadome kobiety zamiast występować na salonach Warszawki w roli ekspertek, siedzą z nosami rozpłaszczonymi na okiennych szybach i marnują swój potencjał. Nieoceniona strata dla showbiznesu…

Kiedy prowadzony styl życia okazuje się dla mediów zbyt nudny i nie ma chętnych do posłuchania rewelacji na temat sąsiadki spod piątki – zabawa się kończy. Nie pozostaje nic innego, jak lansować się po trupach. Dosłownie. Historia rodziców Madzi pokazuje, że makabryczny lans także może być niezwykle skuteczny. Zaczyna się od tragicznej śmierci ich córeczki. I co by w tej historii nie było prawdą, jak wielka tragedia by się nie działa, szkoda by tego szumu medialnego nie wykorzystać. Więc wykorzystują. Najpierw wprawdzie podchodzą do mediów z dystansem, poniekąd ich unikają. Kasia na oficjalnej konferencji nie wypowiada nawet słowa. Jednak cicha woda brzegi rwie. Kobieta woli zapewne zachować posiadane informacje na program o większej oglądalności. I tym, o czym trudno jej było mówić oficjalnie wśród dziennikarzy, dzieli się przed całą Polską z Ewą Drzyzgą. Wkrótce nekrobryci opanowują zupełnie prasę, telewizję, Internet. O swoim smutku nie zapominają mówić do żadnej z mijanych po drodze kamer. Nawet ilość łez jest jakby odliczona, żeby do żadnego obiektywu nie zabrakło. Zmiany koloru włosów, image-u, przeprowadzki, próby samobójcze – już nikt nie wie, co jest prawdą, ale czy to wciąż jest w tej historii najważniejsze? Faktem jest, że rodzice Madzi to jedni z najbardziej znanych obecnie ludzi w kraju. Co się dziwić - takiego trzymania w napięciu oraz ciągłych zwrotów i tak wartkiej akcji sam Quentin Tarantino by się nie powstydził...

Jeśli mimo niepodważalnej efektywności przywołanych form promocji nie posiada się dość odwagi na wstąpienie w szeregi nekrobrytów, bez zainteresowania podchodzi się do czyjegoś ubioru, a tak właściwie nie ma się żadnych zainteresowań to w showbiznesie wciąż można znaleźć swoje miejsce. W najbardziej zatłoczonej grupie nicobrytów, wśród takich sław jak Jola Rutowicz, Dominika Wodzianka-Zasiewska, czy światowej klasy - Paris Hilton. Nie zasłynęły dzięki swoim talentom, pasjom, ciekawym poglądom. Są znane…bo po prostu są. I starają się by nikt o tym fakcie nawet na chwilę nie zapomniał. Stawiają przede wszystkim na kontrowersje. Od wyglądu począwszy. Mniej lub bardziej czerpią z tradycji lalki Barbie, jedna idąc bardziej w konwencję businesswoman, druga –propagując ciemniejszą wersję zabawki (dosłownie i w przenośni), trzecia – prezentując równie kuse jak lalka stroje. Lub ich brak. Jak w jednym z odcinków „Kuby Wojewódzkiego”, kiedy Dominika Zasiewska ściąga kolejno koszulki klubów piłkarskich, aż pozostaje w studio zupełnie topless. Nie ma się oczywiście co nad moralnością tej sytuacji zastanawiać. Jak goły biust jest w cenie, to się go sprzedaje. Proste. Poza tym zdesperowana nicobrytka (a zdesperowana ze względu na brak jakichkolwiek umiejętności jest każda) nie ma takich małostkowych dylematów. Tym bardziej, że ciało, to często jedyne, co może zaoferować. Każda więc pamięta, by odkrywać przed obiektywem to i owo oraz regularnie zapominać bielizny. Business is business.

  Poza tym każda nicobrytka ma swój rekwizyt, stanowiący niejako jej wizytówkę. Jola ma różowego kucyka, Wodzianka – dzbanek z wodą, a Paris – pasującego do dnia, stroju i nastroju czworonogiego pupilka. Na którego to jedynie mój kot spogląda z podziwem i zazdrością. Uzupełnieniem wizerunku są oczywiście liczne skandale, których planowanie spędza zapewne nie jednej nicobrytce sen z powiek. Bo wybrana przez nią forma lansu nie polega wbrew pozorom na ciągłej zabawie i odpoczynku. Bycie nicobrytką także zobowiązuje. Przede wszystkim do większej niż w innych grupach kreatywności. Sprawę ułatwia znacznie zamiłowanie do używek, które dopełnia idealnie skandalicznego, więc medialnego zarazem, obrazu własnej marki. Jazda pod wpływem alkoholu, narkotyki, w końcu problemy z prawem – kontrowersyjne tematy to niezwykle rozchwytywane kąski medialne. Nie ma więc co dumać nad zdrowiem. Skandale pozwolą zarobić wystarczająco dużo pieniędzy, by zainwestować w przyszłości w dobrego lekarza.

Chwytliwym tematem na pierwsze strony gazet jest także seks i mężczyźni. A nicobrytki posiadając tę wiedzę, „nie wahają się jej używać”. Szczególnie Paris Hilton, która znana jest z bardzo…rzeczowego podejścia do mężczyzn. Nie mylić z konkretnym. Po co się ograniczać, angażować w jakieś związki, zakochiwać, kiedy miłość zupełnie nie jest w modzie i nikt o niej pisać nie chce? Dziś chętniej niż o uczuciach mówi się o robieniu lodów. A temat choć wielu nicobrytkom nie jest obcy,  trudno w nim o lepsze ekspertki od Grycanek. Stąd i one pojawiają się ostatnio w zaszczytnych szeregach nicobrytek, szusując po salonach Warszawki niczym wielkoformatowe gwiazdy. Podobno jednak nie samymi lodami torują sobie drogę do sławy, bo w gruncie rzeczy mają wiele talentów. Jedna Grycanka uwielbia gotować, druga tańczy salsę. Dziwne, ja też to potrafię, a jakoś nikt mnie nie zaprasza…

Bardzo skuteczną formą promocji własnej osobowy okazuje się także ostentacyjny tumiwisizm medialny, czyli tzw. lans na …nielans. Czyli, że  niby nic. Że sława nie uderza do głowy. Że pozostaje się obojętnym na swoją popularność. A tym szczerzej to brzmi, kiedy ma się już w garażu swoje wymarzone czerwone Ferrari. I parę innych drobiazgów. Kuba Wojewódzki osiągnął w tej kategorii mistrzostwo. Choć zupełnie niepotrzebnie startował, bo jako juror wielu talent show zbudował solidną rozpoznawalność na kompetencji i trafności uwag. Uparł się jednak widocznie, żeby mieć więcej. A „im więcej ciebie tym mniej”, jak ostrzegała Natalia Kukulska. Kierowany jednak kantowskim imperatywem Kuba postanawia ostatecznie podjąć drugi etat jako…pajac. W swoim autorskim programie. Niezwykle często przypomina w nim o ambiwalentnym stosunku do sławy. Powtarza, że „naprawdę nie chce być gwiazdą”, trawestując słowa popularnej reklamy leku na zgagę, w której aktor próbując ukryć przed kobietą swoje złe samopoczucie przekonuje ją, że „naprawdę lubi miętę”... Kuba chce pozostać prostym, szczerym człowiekiem. I rzeczywiście, zgodnie z planem co tydzień udowadnia jak wielkim jest…prostakiem. Derywat wprawdzie trochę mu się pomylił, ale bez wnikania w szczegóły. Showman konsekwentnie wybiera model prawdziwości, jaka uzupełnia tę drugoetatową tożsamość. I gwałci co tydzień uszy słuchaczy monotematyczną listą pytań, bez względu na to, czy gościem jego programu jest wybitny reżyser, wspaniała aktorka, czy piłkarz. Najczęściej wszystko kręci się wokół seksu. Ale że niby to zupełnie naturalnie toczące się rozmowy, zupełnie przypadkowo wpadające na ten sam tor. Żadne tam udawanie, granie, desperacka próba zwrócenia na siebie uwagi  Po prostu „lans na nie lans” na światowym poziomie…

W showbiznesie jest miejsce dla każdego, kto ma parcie na szkło. A kluczem do sukcesu jest jedynie wybranie najlepszej dla siebie formy lansu. „Starsza pani musi więc zniknąć” – myślę spoglądając przez okno na wracającą z zakupami starszą sąsiadkę. Popyt rodzi podaż, a że ostatnio tragedia dobrze się sprzedaje, nie ma się co rozczulać. Szczególnie, kiedy celem jest popularność i kilka okładek poczytnych czasopism. Część dramatycznych scen planuję rozegrać bezpośrednio pod siedzibą telewizji. Co by za daleko nie mieli, a i żeby włos mi się nieefektownie nie rozwichrzył od zbyt długiego czekania na możliwym wietrze. I choć kontrowersje może budzić wybrana droga do sławy, to przecież nie o jakość się rozchodzi, a o ilość informacji przekazywanych przez media. Bo najważniejsze, by mówili. Nie ważne co. I nie ważne za jaką cenę.  

Jak to choroba wyszła kotu na zdrowie

Ale pyszności! Ostatni kawałek świątecznej szynki wcinam niestety w biegu, ale dopóki nikt mnie nie dogania-nie narzekam. Poza tym moje bieganie z jedzeniem niczym szczególnym się nie wyróżnia. Z tego co słyszałem, dziś wszyscy żywią się „w biegu”. Pewnie dlatego, że jeden drugiemu zaczął w końcu jedzenie podbierać. To było do przewidzenia. Bardziej mnie dziwiło, kiedy siedzieli obok siebie przy stole i nawet jeden raz łapy do talerza sąsiada nie odważyli się włożyć. Książkowy wręcz przykład patologii! Tak więc z Panią „na ogonie”, duszą na ramieniu, a wędliną w pysku robię wszystko, żeby się nie stać konsumpcyjnym dewiantem. I póki co wychodzi mi przepysznie.

Żeby nie przerywać jednak dobrej passy, na poobiednią drzemkę zamiast kanapy wybieram najgłębsze miejsce w szafie. Po krótkim czasie ze snu wyrywają mnie dochodzące z kuchni hałasy. Podnoszę się niechętnie i nurkuję głębiej w ręczniki. Dźwięki pozostają nie stłumione. Zaczynam się denerwować. Słyszę coś o darciu kotów, potem o dachowcach i braniu „kota w worku”. Próbuję te informacje połączyć w całość…toż to makabra po prostu! Jaki wyrafinowany scenariusz! Złapać, podrzeć i do worka wsadzić dam się jednak dopiero po moim trupie! Choć takim podejściem to ja pewnie robię z siebie ofiarę-marzenie. Jedyne co mi przychodzi w tej chwili do włochatej głowy to wślizgnąć się zgrabnie pod ostatni ręcznik i mieć nadzieję, że nikt tam nie zajrzy. Jestem przecież zbyt piękny i młody, żeby umierać, czy stać się chińską przystawką! Poza tym jeszcze tyle rzeczy mam w życiu do zjedzenia! Niestety, drzwi szafy rozsuwają się nagle, a czyjeś ręce zaczynają nerwowo przerzucać ręczniki. Głowę podkulam pod łapy, ale chyba nadal mnie widać. Spoglądam niepewnie na właściciela chwytających mnie gwałtownie dłoni. Pani ściska mnie i płacze równocześnie. Pewnie to jej pierwsze morderstwo, stąd ta huśtawka nastrojów. Jestem przerażony, próbuję się uwolnić…kiedy nagle czuję morze zalewających mnie całusów. Ze strzępków zdań wnioskuję, że chyba się zgubiłem i właśnie mnie odnaleziono. Tyle przygód przeżyć i nic o tym nie wiedzieć! Choć nie ukrywam, że wolałbym zostać uświadomiony, kiedy już się wyśpię. 

Po bezczelnym obudzeniu idę do wanny się wylizać. Dokładnie, włącznie z końcówką ogona. Nie to co ludzie, że niby się myją, a nawet raz językiem nie machną. Brudasy! Tym razem jednak mycie idzie mi wyjątkowo ciężko, bo towarzyszy mu niekończące się kichanie. A trudno tak się myć i obsmarkowywać równocześnie. Słyszałem, że alergia na koty jest bardzo popularna, ale żeby być uczulonym na samego siebie? Nagle robi mi się słabo. Wiedziałem, że to ciągłe stresowanie małego, biednego, głodnego kotka kiedyś źle się skończy. Padam jak kawka. Czuję, że wywaliło mi nieestetycznie język, ale nie mam dość siły, żeby zwinąć go do pyska. Przyglądam się więc bezradnie, jak leży wywinięty obok głowy. Po spanikowanej pani wnioskuję, że wyglądam naprawdę źle. No nie, tyle mycia po to, żeby teraz w kalendarz kopnąć?!? U lekarza na szczęście dochodzę do siebie. Co więcej, pan doktor mówi o jakimś zdjęciu. Nie wierzę własnym uszom! Moja pierwsza prawdziwa sesja! Ja wiedziałem, że wreszcie gdzieś się na mnie poznają i to w najmniej oczekiwanym momencie! I faktycznie, czy można sobie wyobrazić bardziej niespodziewany moment niż wpychanie termometru w odbyt? W domu właścicielka pokazuje mi fotografię, a ja zaczynam się zastanawiać, czy fotomodeling to faktycznie moje przeznaczenie. Masakra! Facet tak idealnie oddał na zdjęciu moje wnętrze, a ja się zupełnie nie postarałem. Im dłużej się przyglądam, tym wyraźniej widzę nie postawnego, chciałoby się rzec-lwa, ale jakiegoś śmiesznego gryzonia. No szczur jak byk! I do tego tak pokracznie stanąłem! Brak perspektyw na karierę szybko przywodzi mi na myśl także dobre strony - przynajmniej linii nie będę musiał trzymać. A chyba nic gorszego nie można sobie w święta wyobrazić. I w ogóle w życiu.

Więc pomimo braku fotogeniczności i oficjalnej informacji, że mogę być alergikiem lub astmatykiem, nie martwię się zbytnio. Jeść mogę i to jest najważniejsze. A teraz nawet więcej, bo właściciele tak się przerazili moim stanem zdrowia, że wystarczy, głośniej odetchnąć i już głaszczą, tulą, a na koniec podsuwają różne pyszności. Co więcej, im głośniej się uda powzdychać, tym pyszniejsze i częstsze są przekąski. Tak więc znalazłem nowy sposób na życie. W fotomodelingu nie wyszło - przerzucam się na aktorstwo. Elastyczność to przecież podstawa. W wolnym czasie ćwiczę więc przyspieszony oddech, omdlewanie i efektowne wywalanie języka. Ciągnący się już po ziemi brzuszek najlepiej świadczy o tym, że nawet i choroba może wyjść czasem na zdrowie:)

Ambitny magister podejmie pracę...

Ostatnie pytanie profesora, moja wyczerpująca, wbijana do głowy kosztem przydeptywania sobie worów pod oczami odpowiedź i jest! Mam! Na walkę o tytuł magistra poświęciłam jedną dwudziestą wieku, więc w końcu mi się należało! No a teraz z dyplomem pod pachą, świetną znajomością angielskiego ruszam na podbój rynku pracy. Na pewno już na mnie czekają z otwartymi ramionami. Nic tylko wybierać, przebierać i nieprzyzwoicie się bogacić!

            Za pierwszy cel obieram pracodawców, którzy mają minimalne wymagania. Celujący dyplom wygląda świetnie, ale potwierdza póki co jedynie moją teoretyczną fachowość. Więc od czegoś trzeba zacząć. Przeglądam pierwsze ogłoszenie: „Poszukujemy młodych obrotnych do pracy na karuzeli”. Niby nie powinnam już na początku wybrzydzać, ale obawiam się, że wymaganej obrotności mogę nie wytrzymać. Szukam dalej. W kolejnych ogłoszeniach informują, że zatrudnią osoby z ciemną karnacją do sprzedawania kebabu (ach ta polska dbałość szczegóły…), panią na pół etatu do rożna (fajnie być nadzianym, ale może niekoniecznie w tym kontekście) oraz „pracowników do fabryki dynamitu. Muszą lubić podróże”. Pewnie na wszelki wypadek, gdyby coś nie wypaliło. A raczej wręcz przeciwnie. Dalej trafiam na mrożące krew w żyłach ogłoszenie zoo, które „zatrudni zręcznego do czyszczenia akwarium piranii”. Umowę gwarantują od ręki. Nie piszą jednak, czy uratowanej, czy straconej. Więc chyba się nie zdecyduję. Poza tym wolę coś mniej ekstremalnego. Jest! „Zatrudnię od zaraz młodą atrakcyjną dziewczynę do kręcenia lodów". Choć podobno bogate doświadczenie zawodowe to podstawa, chyba aż tak CV wzbogacać nie mam odwagi. Czytam więc kolejne: „Poszukuję młodej, atrakcyjnej kobiety do posprzątania domu”, „Szukam dziewczyny…która posprząta mi mieszkanie w stroju Ewy”. O Farnę to raczej nie chodzi. No cóż, widocznie statystycznie rzecz biorąc atrakcyjne dziewczyny po prostu dokładniej sprzątają, a bez ubrania może nawet wykonują obowiązki szybciej ze względu na mniejszy opór powietrza. A więc to nie żadna niemoralna propozycja, tylko czysta fizyka! Mimo wszystko szukam dalej. „Zatrudnię panią do kserowania nocami”. Panią jestem, kserować potrafię. Niby idealne, ale pora jakaś dziwna. Może po prostu nocą prąd jest tańszy? Kolejny pracodawca nie pozostawia pola do domysłów: „zatrudnię sekretarkę na gwałt”. Przynajmniej jasno i szczerze przedstawia oczekiwania. I choć cenię jego otwartość, jeszcze tak zdesperowana nie jestem, żeby się na gwałt zatrudniać. I to na pełny etat! Nie chcąc jednak kusić losu, robię krótką przerwę w poszukiwaniach.

            Ostatecznie decyduję się skupić na ofertach na miarę swoich ambicji, zarówno intelektualnych jak i finansowych. A co! W końcu doświadczenie to nie wszystko! Szukam więc propozycji dla ambitnych magistrów. Zatrzymuję się na lakonicznej informacji o poszukiwaniu osoby do sprzedaży jajek. Dobra stawka i wymagają wykształcenia wyższego. Pomimo, że praca marzeń to nie jest, czuję, jak rozpiera mnie duma, że spełniam kryteria, wcale przecież nie podstawowe. Podobnie, jak w przypadku oferty pracy przy świniach. Wymagają osoby z wyższym wykształceniem, „szczupłej i niskiej, aby móc się wczołgać do chlewa oraz przebywać w środku podczas prac”. Ogólnodostępna liczba aplikujących wskazuje, że chyba wszyscy mali z regionu się zgłosili. W końcu pensja wcale niebanalna. Poza tym właściciel informuje, że „część chlewów została przerobiona na pracownicze kwatery mieszkalne, więc istnieje możliwość zakwaterowania”. Istne Eldorado! Ostatecznie jednak wolę zostać w Polsce. Zatrzymuję się na ogłoszeniu na „Specjalistę ds. organizacji pracy i obsługi projektów”. Brzmi dumnie. Niestety, spełniam jedynie połowę długiej listy oczekiwań. Co więcej, za wymagającą, odpowiedzialną pracę oferują najniższą krajową pensję i jednocześnie poszukują pracownika, „posiadającego zdolność logicznego myślenia”. No tak, bo „posiadać” to wcale nie znaczy używać. A w tym przypadku bierność jest jak najbardziej wskazana.

Poniżej znajduję kilka podobnych ogłoszeń. Poszukują specjalisty ds. sprzedaży, managera zespołu, analityka, a nawet prawnika i lekarza. Na każde ze stanowisk rośnie ilość wymaganych języków obcych i dodatkowych kursów. Wynagrodzenie, że tak sobie pozwolę użyć takiej metafory, pozostaje niezmienne. I utrzymuje się na poziomie wypłaty cukiernika. Perełką wśród ogłoszeń okazuje się jednak praca sekretarki. Okazuje się, że kwalifikacje na to stanowisko to ja będę mieć…może za dziesięć lat. Ale to już szybciutko dziś powinnam zacząć się doszkalać.  Bo idealny kandydat powinien: mieć wykształcenie wyższe, najlepiej techniczne, znać angielski, niemiecki (mile widziany także francuski), posiadać aktualną książeczkę szczepień,  uprawnienia elektryczne SEP do 1kV, prawo jazdy kat. B (C i D mile widziane), znać się na obsłudze komputera (Windows, Linux, MS Office, SQL, C++, Java, Matlak, Pascal), być obeznanym w budownictwie (kładzenie płytek, hydraulika, sieci komputerowe…). Poza tym mile widziane są umiejętności programowania sterowników PLC oraz obsługa narzędzi ogrodowych (kosiarka, glebogryzarka). No i oczywiście kandydat nie powinien mieć więcej niż 28 lat! Więc niestety, nie ma nawet co się brać za edukację. Jak już uda się być wystarczająco mądra, to będę jednocześnie zdecydowanie za stara. Cóż, trzeba ustąpić mądrzejszym…najlepiej jeszcze romantykom, dla których jedyną i najważniejszą motywacją w pracy jest…wykonywanie tej pracy. I którzy w związku z tym docenią ofertę 700 złotych proponowanej pensji. Bo przecież pieniądze nie są w życiu najważniejsze!

            Ja tam jednak kanapki z idealizmem jeść nie chcę. Niczym więc romantyczny, ale  buntownik, staję przeciwko światu i na przekór wzniosłym ideom pracy dla pracy, poszukuję takiej, która choć raz na jakiś czas pozwoli mi na zjedzenie bułki co najmniej z szynką.  I w końcu się udaje! Kiedy zatem jestem przekonana, że chwyciłam za nogi samego Pana Boga, szybko okazuje się, że to zwykły Zonk. Powinnam się domyślić, że tysiąc pięćset złotych na rękę to podejrzanie wysoka stawka. No i faktycznie. Nienormowany czas pracy, który kusił z ogłoszenia, nie mieści się rzeczywiście w żadnych normach, możliwość pracy w domu istnieje, a nawet jest koniecznością, jednak wyłącznie po godzinach, natomiast samochód, który miał być do mojej dyspozycji…pozostaje w dyspozycji także pięćdziesięciu pozostałych osób z firmy. Co więcej, planowane szkolenie „wysokiej klasy”, okazuje się wskazywać na grupę docelową, a nie, jak naiwnie myślałam - jakość, pracę pełną wyzwań  zapewnia brak kilku schodów między piętrami i wciąż zacinająca się toaleta. Dumnie brzmiący „dynamizm” firmy natomiast realizuje się w nieustannej rotacji pracowników, a obiecywane wsparcie w wykonywanych zadaniach zamyka się w niezwykle serdecznym zapewnieniu szefa, że…trzyma za mnie kciuki! Sama się dziwię, że tego nie doceniam.

Z każdym podobnym doświadczeniem takich niewdzięcznych magistrów, o dziwo, przybywa, a i poziom ich desperacji niebezpiecznie wzrasta. Na jednym z portali zamieszczone zostało ogłoszenie: „Jako człowiek uczciwy i przedsiębiorca niczego nie osiągnąłem(…)Jeszcze mam czas naprawić błąd i coś osiągnąć, więc planuję działać w równie barwnym i szerokim świecie alternatywnym. Skoro uczciwie nie można…Odpowiem tylko na poważne oferty bossów świata przestępczego”. Bo elastyczność to dziś podstawa! Można wybrać „pełną wyzwań” ideologiczną pracę dla pracy w wystudiowanym zawodzie, albo zdecydować się jednak (I uwaga! To będzie szalony pomysł!) zarabiać pieniądze i w miarę zapotrzebowania zmieniać kwalifikacje. Zastanawiam się chwilę i chowam dyplom do szuflady. Sprawdzam swój wzrost, wchodzę na wagę i dla pewności jeszcze przeczołguję się pod najniższym łóżkiem. Zgłaszam swoją kandydaturę do pracy przy świniach i wypełniam podanie o kwaterę.  

Pieski żywot kota...

Raz, dwa, trzy i wyyyskok! Wiszę wiszę wiszę… i spadam. Raz dwa trzy i wyyyskok! Wiszę wiszę wiszę…i znów przegrywam z grawitacją. Biorę jeszcze raz rozbieg, wybijam się i…Jest! Tym razem trzymam się kurczowo klamki i całą siłę wkładam w skierowanie jej w dół. Dodatkowo uderzam miarowo głową w drzwi, na których dyndam, starając się trafić z walnięciem w moment wystarczająco silnego naporu na klamkę. Wyższa szkoła jazdy, ale głodny kot, to zdesperowany kot! Więc choćbym miał wstrząsu mózgu dostać-dostanę się do tej kuchni!

            W końcu spadam, ale drzwi się otwierają. Gdybym miał ludzką łatwość wzruszania się, popłakałbym się teraz ze szczęścia. Jestem jednak kotem. Wpadam więc do pomieszczenia i niczym wygłodniały tygrys w środku tropikalnego lasu mam nadzieję zapolować na dorodnego ssaka kopytnego. Albo chociaż kurzą mrożonkę. Rozglądam się pospiesznie i… dostrzegam ogromny garnek! Kieruję się w stronę pieca, na którym oczyma wyobraźni już widzę pyszniutkie, ociekające tłuszczykiem zwierzęce ciałko. „No, stary! Już jesteś ugotowany!?!” – a myślą tą wyrażam groźbę, zdziwienie i wdzięczność równocześnie. Niestety, komiksowa chmurka nad moją głową z wyobrażeniem śniadania pryska jak bańka mydlana. Garnek okazuje się pusty. Rozglądam się raz jeszcze. Generalnie kuchnia kojarzy się z  jedzeniem i rozochocającymi nozdrza zapachami, a ja znajduję jedynie…trawę. Bez skojarzeń oczywiście. Może sobie właściciele krowę powinni sprawić?!? Nigdy nie miałem wątpliwości, że to wieśniaki! Siedząc już całkiem zrezygnowany na parapecie dostrzegam nagle pierwszy posiłek! I to sam przylazł! Szary, owłosiony i trochę głupio się kiwa, ale nie bądźmy wybredni. Kiedy próbuję przyjrzeć się bliżej, osobnik ucieka. Więc ja za nim. Jedno kółko, drugie trzecie. Przeciwnik wydaje się być niezmordowany. W przeciwieństwie do mnie. Po krótkim odpoczynku zmieniam taktykę. Podchodzę włochacza pomalutku, pomalutku iiiii…..mam! Kładę się na plecy, chwytam w dwie łapy i kieruję do pyska. Aałłłłł! Kocia empatia bywa uciążliwa, ale żeby była aż tak bolesna? Wgryzam się ponownie, a wzmagający się ból uświadamia mi w końcu…że próbuję skonsumować swój ogon! Choć zawsze uważałem się za niezłe ciacho, pospiesznie odkładam narząd.   

            Kiedy dostaję w końcu kurczaka ze szpinakiem, dzień upływa mi zupełnie zwyczajnie. Większość czasu spędzam przy mojej ulubionej palmie, którą uwielbiam…podziwiać. A jak nikt nie patrzy to i łapę sobie wsadzam. A czasem i cztery! Bo ja uwielbiam przyrodę! Poza tym w doniczce zawsze można znaleźć małe „co nieco” w postaci czarnych lub czerwonych lokatorów. To oczywiście nic osobistego, bo nie mam nic do kolorowych, ale głód nie wybiera. Mam trochę wyrzuty sumienia, kiedy udaję, że niby to chcę się z nimi bawić, a potem niespodziewanie kilku wchłaniam. No ale life is brutal jak to mówią. Już ja o tym wiem najlepiej!

Po mizerniutkiej przekąsce pora zapolować na coś konkretniejszego. Celem staje się kuszący, słodziutko pachnący budyń. Podchodzę do stołu z wyćwiczonym tumiwisizmem i siadam na oparciu kanapy. Wypinam się, wyciągam w kierunku stołu i…kucam z powrotem wraz ze spojrzeniem właścicielki. I znowu się wypinam i znowu przysiad. Tak więc tym kocim aerobikiem usypiam czujność właścicieli, by w odpowiednim momencie rozwinąć na rekordową odległość mój spragniony język. Mmmm! Wspaniały smak niczym magnes o przeciwnym biegunie przyciąga mnie w kierunku miski i nagle….wpada mi do niej cała głowa. Szybko się zbieram i wylizuję oczy, uszy, głowę z tyłu. Aż mi język od szybkości drętwieje! Wchodzi pani. Więc ja zwalniam tempo i że niby nic. Przez chwilę toczymy walkę na spojrzenia, którą ostatecznie wygrywam. Oddycham z ulgą. I odbija mi się mróweczką. Jestem tak zestresowany całą sytuacją, że rezygnuję z dalszych polowań. W dniu dzisiejszym oczywiście.

            Bo choćbym miał zejść na zawał, stracić ze stresu całą sierść i wyglądać, o zgrozo, jak pers, czy nawet zginąć z głową w budyniu wskutek karkołomnych akrobacji – będę walczyć do ostatniej nóżki! Zarówno swojej, jak i mojej kolacji. Choćbym miał niestrawności dostać od ciągłego jedzenia w biegu! Bo ja, w pełni rasowy kot dachowo - śmietnikowy, jestem gotowy podjąć wszelkie ryzyko, by wypełnić ostatni milimetr kwadratowy swojego żołądka. Wkładam głowę do miski, wypełnionej karmą z łososiem w sosie beszamelowym i oddaję się rozmyślaniom. Dumam nad losem biednego kota, skazanego, paradoksalnie, na pieskie życie…

W ociekających śliną mopsa kajdanach wyznaczników gatunkowych, czyli dwadzieścia przykazań van Dine’a

Kochani! W tym tygodniu wyjątkowo wrzucam na stronkę troszkę inny tekst, napisany dla jednego z literackich magazynów. Miałam niestety zbyt mało czasu, żeby pisać drugi felieton na bloga. Mam jednak nadzieję, że choć część z Was przebrnie przez tekst, a może nawet komuś się on spodoba...:)

     

     Jest rok 1928. Willard Huntington Wright (pseudonim S.S. van Dine.), autor i krytyk literacki pisze właśnie artykuł dla „American Magazine”, poświęcony tematyce detektywistycznej. Zapisuje w nim m.in. dwadzieścia przykazań, które na zawsze zmienią wielu bohaterów… Brzmią one następująco: „1. należy tak rozmieścić wskazówki w fabule, by czytelnik odkrywał je razem z detektywem, 2. sztuczki wykorzystane przez przestępcę muszą mylić ich obu, 3. powieść nie może zawierać wątku miłosnego z udziałem detektywa, 4. detektyw nie może okazać się winowajcą, 5. przestępca może być zdemaskowany wyłącznie dzięki dedukcji, 6. tylko detektyw może rozwiązać zagadkę, 7. motywem przewodnim powieści musi być morderstwo, 8. detektyw rozwiązując zagadkę może opierać się tylko na metodach naturalistycznych, 9.może być tylko 1 detektyw, 10. przestępca musi być postacią wyrazistą, która odgrywa istotną rolę w powieści, 11. przestępcą nie może być służący lub osoba niskiego pochodzenia, 12. bez względu na liczbę ofiar, morderca może być tylko jeden, 13. przestępca nie może należeć do mafii, tajnego stowarzyszenia itp., 14. morderstwo musi zostać popełnione w realistyczny sposób, a metody dochodzenia prawdy mają być racjonalne i oparte na naukowych przesłankach, 15. rozwiązanie tajemnicy powinno być cały czas "na widoku", lecz niedopowiedziane, tak, by czytelnik po przeczytaniu książki miał świadomość, że był w stanie sam rozwiązać zagadkę, 16. unikać dygresji, psychicznej analizy bohaterów itp., 17. przestępca musi być amatorem, 18. morderstwo musi być zaplanowane, 19. motywem zbrodni powinna być uraza osobista, 20. dyskwalifikujące dla pisarza są np. niedopałek papierosa pasuje do cygaretki przestępcy, odnalezienie odcisków palców mordercy itp.”.

I może autor tekstu miał zwyczajnie ochotę na żarcik, może kieliszek, z którego pił był zbyt duży, a może popalał to i owo…choć ta opcja raczej od razu odpada. Pozostając w temacie, Holmes przecież nie raz udowadniał, że palenie umysł zdecydowanie otwiera, a nie zamyka. Bez względu na wszystkie przypuszczenia, jednego jestem pewien - van Dine swoim artykułem zdeterminował moje życie.

Nazywam się Antoni. Antoni Zagadka. I choć nie ma się czym chwalić, bo ani to modnie, ani oryginalnie, w ślad za moim idolem zawsze chciałem się tak przedstawić. Powstałem z mnóstwa szkiców, inspiracji, cech i zdolności, które w jednym momencie były mi nadawane, w drugim bez skrupułów odbierane, czasem i do dziury w papierze. Ostatecznie twórca mojej postaci, zainspirowany dwudziestoma przykazaniami, stworzył mnie do bólu…klasycznie.

Na możliwość wypowiedzenia się czekałem tysiące stron! Autora nigdy nie interesowało jakie mam marzenia, jaki jestem, stąd nie przewidywano dla mnie strony lub choćby kilku zdań na pogranie na gitarze, wyhaftowanie czegoś dla mamy, napisanie wiersza. A ja uwielbiam tworzyć erotyki! I haftować róże! To znaczy tak mi się wydaje,  bo nigdy nie było mi dane spróbować. Z tą gitarą to też tylko przeczucie. Ale takie silne, jakby drzemał we mnie co najmniej Jimi Hendrix! Moje pasje są jednak podobno zawstydzająco niemęskie, a już na pewno nie przystoją detektywowi.

Tak więc nie dowiesz się drogi czytelniku, czy mam w ogóle mamę, nie znajdziesz informacji, że chciałem tańczyć w balecie i byłem parę razy zakochany. Mam naturę romantyka, której nie mogę ujawnić, a jak na złość przyszło mi przyglądać się trupom i rozwiązywać zagadki ich morderstw. Jednak to, co myślę, w gatunku detektywistycznym nie jest istotne. Wręcz zaburzałoby wartkość akcji, odwracało niepotrzebnie uwagę. Nie raz chce mi się płakać, boję się, chciałbym zmienić fach i zacząć choćby kwiatki na targu sprzedawać, ale twórca jest nieugięty. Kwiatków nie będzie. Bo bycie detektywem zobowiązuje. Posłusznie więc trzymam się w ryzach dwudziestu przykazań gatunku detektywistycznego, jakie muszą być spełnione, aby historia była…podobno udana.

Jak każdy detektyw mam kilka atrybutów. Holmes miał swój płaszcz i fajkę, Poirot starannie przystrzyżony wąsik, Monk złośliwe natręctwa…a ja mam elegancki garnitur, czerwony kapelusz i… mopsa! Zawsze wszystko sztampowo, a tu akurat pisarza na oryginalność wzięło. I to tak strasznie śliniącą się! Mam nadzieję, że autor skreśli jeszcze ten fragment, albo chociaż zamieni mopsa na kanarka. Ja tak nie cierpię psów! Zwierzak zagląda na mnie głupawym, wręcz  budzącym litość spojrzeniem. Dowiaduję się właśnie, że to nie tylko mój towarzysz, ale i partner! Taki czworonożny Watson. Stawiając przy mnie szczekającego, niezbyt rozgarniętego partnera pisarz ma pewność, że spełni już jedno z gatunkowych przykazań, zastrzegające rozwiązanie zagadki tylko i wyłącznie przez detektywa. Spoglądam jeszcze raz w puste oczy zwierzaka i nie mam co do autorskiej tezy żadnej wątpliwości.  

Tak więc tkwimy zamknięci między stronami ja i mops – Fred, otoczeni światem przedstawionym, strzeżonym przez dwadzieścia przykazań van Dine’a,. Jest poranek. Słoneczny, bo na szczęście przykazania nie regulują tej kwestii. Na jednej kanapie siedzę ja, na drugiej mops. Pochylam się nad gazetą, ale pisarz nie pozwolił mi jej czytać. Więc tylko trzymam. I czekam na telefon. Tysiące stron doświadczenia prywatnego detektywa przyzwyczaiło mnie do kolejności i charakteru zdarzeń. Dzwoni. Już na pierwszej stronie. Odbieram. Dowiaduję się, że popełniono morderstwo. „A to mi niespodzianka” – mam ochotę powiedzieć. Zawsze w takim momencie zazdroszczę Różowej Panterze i inspektorowi Clouseau dla których fabuła nie kończy się na morderstwie. A właściwie nie zaczyna. Zazdroszczę zaciekawionych odbiorców, których intryguje fakt, że nigdy nie wiadomo czego się spodziewać. Może kiedyś i ja kogoś zaskoczę. Póki co ubieram pośpiesznie garnitur, zakładam kapelusz i ciągnę smycz, na której końcu znajduje się śpiący jeszcze Fred. Taksówką dojeżdżamy na wskazane miejsce. W środku parku. Przedzieram się przez tłumy znających mnie już z innych książek gapiów i dołączam do policji. Zerkam na zwłoki. Stan rozkładu jest dość zaawansowany, co wiąże się z wątpliwymi doznaniami estetycznymi i zapachowymi. Chcę się przerazić, zemdleć, zwrócić gdzieś w krzaki zjedzone niedawno śniadanie, zrobić cokolwiek! Mam po prostu ochotę na reakcję! Autor jednak nie pozwala na niezawodowe zachowania nawet na kilka zdań. Więc się sprężam. Rozglądam się pośpiesznie - prawo – lewo – prawo – lewo – prawo - lewo. W końcu nie bez przyczyny tylko detektyw rozwiązuje zagadkę. To mnie wprawdzie  pozbawia oryginalności, jakiej odmówić nie można gapowatemu inspektorowi Clouseau, który niemalże do końca fabuły jako jedyny nie rozwiązuje żadnej sprawy, ale pozwala idealnie spełniać wyznaczniki gatunku. Spełniam więc dalej. W poszukiwaniu śladów podbiegam kilka metrów do przodu, kilka do tyłu , zaglądam za drzewo, wślizguję się pod ławkę. I tu… O Boże! Dostrzegam niedopałek papierosa. Chciałbym podnieść, zbadać, sięgam już ręką…ale w ostatniej chwili pisarz wyciąga mnie spod ławki i odwraca moją głową w drugą stronę. Znalezienie tak łatwego do identyfikacji przestępcy dowodu jest przecież niedopuszczalne! Dla pewności pisarz wysyła w miejsce niedopałku Freda i pozwala mu oddać potrzebę fizjologiczną centralnie na dowód.

Ja wracam do ofiary. Strzał prosto w serce. To młoda kobieta, w przetartych jeansach i schodzonych, zniszczonych adidasach. W stroju ubogiej dziewczyny wyróżnia się złoty pierścionek, zdobiący jej serdeczny palec. Motyw rabunkowy można więc wykluczyć. Poza tym z założenia przecież musi to być uraza osobista. Nie to co w sprawach Holmesa, w jakich morderca może pozwolić sobie na zabójstwo dla pieniędzy. U mnie klasyczna nuda. Co gorsza, choć motyw zbrodni za każdym razem jest ten sam, ja wciąż muszę robić z siebie debila i ujawnić swoją wiedzę najwcześniej po dwustu stronach. Najlepiej jeszcze zaskoczyć wnioskami znającego przecież dobrze klasykę odbiorcę. To jakby być komikiem, który dostaje zadanie rozbawienia publiczności spalonym dowcipem...  

Kiedy stwierdzam, że na miejscu przestępstwa odkryłem już wszystko, co było do odkrycia, udaję się do domu poddać spostrzeżenia rzetelnej analizie. Przeciskam się z powrotem przez tłum gapiów i wtedy…dostrzegam ją! Ma piękne blond włosy, krótką zieloną sukienkę i czarne szpilki. Nasze spojrzenia się spotykają. Boże! Jaki ona ma zniewalający uśmiech! Przy jej boku drepce wyraźnie już zniecierpliwiona staniem w jednym miejscu jamniczka. Rozglądam się szybko za Fredem, który jak się okazuje drzemie pod pobliskim drzewem. Nie budząc go nawet porywam czworonoga na ręce i wracam w kierunku kobiety. Przedstawiam się i pokazuję UKOCHANGO Freda, którego ostentacyjnie głaszczę, a nawet całuję (bleeeeee!). Zaspane stworzenie, z jednym, na wpół dopiero otwartym okiem próbuje ogarnąć sytuację. Zaczynamy z kobietą rozmawiać o naszej miłości do zwierząt. Choć ja niewiele mam w tej kwestii do powiedzenia. Jak zahipnotyzowany przyglądam się jej błękitnym oczom, delikatnym rysom, nieujarzmionemu kosmykowi włosów, który dziewczyna raz po raz odgarnia z twarzy. Tak bardzo chciałbym ją pocałować! Wprost nie mogę się powstrzymać! Już więc zwilżam wargi, robię usta w dzióbek, wypinam go w jej kierunku, brakuje zaledwie kilku centymetrów…ale autor jest czujny. W rzeczywistości zamyka całą scenę w zdaniu „Antoni zatrzymuje na chwilę wzrok na stojącej wśród zgromadzonych kobiecie, po czym kieruje się pospiesznie w stronę czekającej taksówki.” Z całowania więc nici. Przykazanie trzecie wyraźnie mówi, że gatunek w jakim zostałem powołany do życia „nie może zawierać wątku miłosnego z udziałem detektywa”. Wprawdzie Monkowi pozwolono, ale co mu z tego przyszło? Że zaskarbił sobie sympatię kolejnych, zaintrygowanych spontanicznością fanów? Po co nam spontaniczność! My stawiamy na zasady! Pisarz nie chce straszyć odbiorcy nieprzewidywalnymi epizodami. Jeszcze by biedak zszedł na zawał, a przecież nie łatwo by było znaleźć na podmiankę nowego, który chciałby się dawać tak zanudzać. Posłusznie więc, jedynie prześlizguję się wzrokiem po zielonej sukience i wsiadam do taksówki.

W domu zabieram się do pracy, a konkretniej – do dedukcji. Podczas kiedy Monk pozwala sobie na nie poparte dowodami negacje, że  „redlight” to „shmetlight” i już, mi nie pozwalają na takie ekscesy. Ja nie mam intrygować, czy zaskakiwać odbiorcy. Moją rolą jest bycie gatunkowym ideałem. Tyle. Analizuję więc znalezione na miejscu przestępstwa ślady, dowody, przypominam sobie rozmowy zgromadzonych. Pierwszy przychodzi mi do głowy wyraźny odcisk męskiego buta. Może gdybym stworzony został w innym gatunku, bądź autor nie trzymałby się ściśle dwudziestu przykazań, pomyślałbym, że to pewnie odcisk mordercy. Nie ważne jednak co myślę. Mimowolnie przekonuję odbiorcę, że ślad podeszwy to niewątpliwie właściwy trop. Równocześnie wmawiam to sobie, bo w końcu sztuczki wykorzystywane przez przestępcę powinny mylić także detektywa. Kiedy zatem Holmes wykazuje się niezwykłą bystrością i inteligencją, gdy dla rozwiązania sprawy sam wprowadza w błąd zarówno bohaterów jak i odbiorcę, ja pozostaję tym śladem wielkiego, męskiego buta niezmiernie zmylony. I tak przez kolejne sto stron podejmuję tropy podstawianych dowodów i spędzam w przysłowiowych malinach dobre pół historii. Bo takie są zasady.

            Kiedy na chwilę opuszczam owocowe krzaki, zostaję wrzucony w kilka „niebezpiecznych” sytuacji. Raz nawet trafiam do mieszkania płatnego mordercy i „zaskoczony” jego nagłym powrotem chowam się do szafy. I tak siedzę sobie w meblu z Fredem na kolanach, któremu na szczęście w tej scenie autor nie nadał ani zapachu ani ślinotoku. Kibicujący mi odbiorca stresuje się niebezpieczną sytuacją, a ja? Zbyt wiele książek przeżyłem, żeby myśleć o zagrożeniu. Albo że ktoś mnie zabije. Najchętniej to bym ziewnął. To by było jednak gatunkowe szaleństwo! Tak więc posłusznie podążając drogą wyznaczników spędzam grzecznie w szafie kilka stron, a po kilkudziesięciu kolejnych rozwiązuję zagadkę. Mordercą okazuje się bogata właścicielka hotelu, która kierowana oczywiście urazą osobistą zabija kochankę swojego męża. A wiec mamy gatunkowy ideał – jest i rasowe zakończenie. Profil zabójcy wzorcowy: jest to przede wszystkim osoba wyższego pochodzenia, a nie tam jakaś początkująca aktoreczka, jak ze sprawy pani Fletcher, czy skromna matka głównej podejrzanej ze śledztwa Monka. Poza tym morderstwo dokładnie zaplanowała, nie pozwalając sobie na mylącą odbiorcę spontaniczność, jak zdzielenie ofiary laptopem, czy instynktowne użycie spinki do włosów. W końcu morderca, jak sama nazwa wskazuje, jest od mordowania, nie od zaskakiwania.  

Czy można więc stworzyć historię i bohatera, jakich van Dine przykazał? Jasne, że można! Tylko co to za historia! I co za bohater! Książkowe postaci z inicjatywy pisarza gratulują mi rozwiązania sprawy. Pewnie jednak swoje myślą. Tak jak ja. Do pięt nie dorastam konstrukcji Holmesa, Monka, czy pani Fletcher, którzy oprócz tego, że rozwiązują zagadki, są zaskakujący, ciekawi, spontaniczni i barwni. Ja tylko jestem. Czuję się jak przestępca zakuty w ociekające śliną Freda kajdany wyznaczników gatunkowych. Czytelnik kończy moją historię bez większych ekscytacji, ja jestem znudzony jak mops, a ten, przesypiając właściwie całą fabułę, stanowi doskonałe podsumowanie dzieła. Nie bez kozery ktoś kiedyś powiedział, że zasady są po to, by je łamać. A historie znakomitych detektywów potwierdzają, że w tym „szaleństwie” jest metoda!

Gratulacje! Właśnie przepuściłeś mercedesa!

"Pilny komunikat! Twój numer wygrał! Decyzja o wypłaceniu 100 000 PLN już zapadła. Przelew został przygotowany, w celu wyrażenia zgody wyślij darmowy SMS o treści "Tak" na numer xxxx". Kowalski przeciera oczy ze zdumienia. Czyta ponownie. Analizuje wyraz po wyrazie, szuka tekstu, zapisanego małym druczkiem. No nie może być! Wyraźnie jest napisane, że należy mu się kasa. Jak psu zupa! Toż to istny, co najmniej 36 zębny uśmiech losu! Jeśli nie szerszy! Może sytuacja jest rzeczywiście trochę dziwna, bo Kowalski nie przypomina sobie, aby ostatnio w coś grał. Ale przecież na taki właśnie zaskakujący happy end czekał całe życie! A im bardziej nierealna sytuacja, tym bardziej end zdaje się być happy. Nie zastanawia się więc dłużej. Wstukuje na klawiaturze „TAK” i wysyła.

Minimalizm informacji szybko daje się we znaki. Okazuje się, że do sfinalizowania transakcji brakuje jednak jeszcze jednego sms-a. Tym razem płatnego. Przecież Kowalski już buty ubiera żeby się wszystkim nagrodą pochwalić! Nie może więc teraz z powodu pięciu złotych unieść się dumą. Poza tym trzeba się spieszyć, bo jak zaznaczają organizatorzy, decyzja o wygranej jest aktualna jeszcze tylko piętnaście minut. Wysyła pospiesznie kolejne „TAK” i wbiega do windy. Tu przychodzi następny sms: „(…) PRZELEW ZOSTANIE WYKONANY. Wyślij ODBIÓR na xxxx i czekaj na nasz telefon! 4,88zł” Co jest? Może poprzednia wiadomość nie doszła? Wysyła jeszcze raz. Przy stu tysiącach złotych inwestycja dziesięciu to w końcu wciąż interes życia. Dalej jednak brakuje jednego sms-a. Więc Kowalski znów wysyła. Znowu brakuje. Znowu wysyła. Gra w sms-owego ping-ponga trwa już dobre dwadzieścia minut. Kiedy do rozmowy włącza się dyrektor loterii, koszt wiadomości od razu wzrasta o kilkanaście groszy. By Kowalskiego jeszcze bardziej uświadomić, jak ta wymiana informacji jest dla niego CENNA. A co potwierdzi ostatecznie rachunek telefoniczny. „Czy można skontaktować się w sprawie wygranej?”- pyta przemiło prezes. „TAAAAK” – wgniata desperacko coraz bardziej wklęsłe przyciski Kowalski. „Wciąż brakuje sms-a”- przychodzi odpowiedź. Kowalski wpada w furię. Ostatecznie rezygnuje. Szkoda, bo jeszcze jeden sms i mógłby wygrać…

 Zwycięstwo jest w końcu dla najwytrwalszych. Organizatorzy konkursów mają świadomość, że Kowalski to ambitna jednostka, która czerpie satysfakcję nie tyle z samej nagrody, co przede wszystkim z włożonego w jej zdobycie trudu. Przygotowana przez nich zabawa nie przewiduje więc kilku pytań, których śmiesznie mała ilość mogłaby Kowalskiego wręcz obrazić. Specjalnie dla niego powstają konkursy, w których należy odpowiedzieć na 5885 pytań standardowych oraz niezliczoną nawet przez Chucka Norrisa ilość pytań dodatkowych. Jak w quizie„Skarbiec”, czy „Omnibus III” .To są prawdziwe konkursy! Nie jakiś tam „Milion w minutę”! Niewdzięcznik niestety skupia się jedynie na absurdalnych szczegółach, jakimi są naciągnięcie na koszty i brak nagrody. Jak to brak nagrody? Przecież pogratulowali. I to kilka razy. Co do reszty to nie mają sobie nic do zarzucenia. Wszystkie zasady gry określone są jasno w regulaminie. To prawda, że czasem trzeba poświęcić kilka godzin, żeby go odnaleźć, zdarza się, że trudno go zdekodować, często konieczne jest użycie sprzętu powiększającego użytą w regulaminie czcionkę. Gdyby jednak Kowalskiemu zależało, to by sobie poradził. I doczytał, że „wszystkie treści zawarte w materiałach reklamowo-promocyjnych mają charakter jedynie informacyjny.” Będące więc narzędziem marketingowym sms-y są wykorzystywane tylko i wyłącznie w celach promocyjnych. Nawet z samej ich treści można się tego domyślić!

Kowalski jednak rozumie współczesny przekaz reklamowy tak, jak chce. Nawet kiedy na monitorze komputera pojawia się jasna w przekazie informacja, że właśnie wygrywa najnowszy model iPada. I aby odebrać nagrodę, należy podać numer telefonu. Zamiast przemyśleć, poczytać między wierszami, i dopiero zadać sobie wbijane do głowy od podstawówki pytanie „co autor chciał przez to powiedzieć” to nie. Kowalski decyduje się wyciągać pochopne wnioski - że właśnie wygrywa najnowszy model iPada. I w celu odebrania gadżetu podaje numer telefonu. Co za fatalne nieporozumienie! Po zatwierdzeniu poprawności numeru okazuje się…że właśnie dał sobie aktywować usługę otrzymywania płatnych sms-ów, dzięki którym będzie mógł wygrać, ale już tak ostatecznie, obiecanego wcześniej iPada. Kowalskiemu kręci się w głowie i spada z krzesła. Na szczęście na kota, który szczęścia ma trochę mniej. Jakże makabryczne i dosłowne stają się konsekwencje „czytania po łebkach”…

             Nie tylko dla kota. Kowalski sprzedaje auto i zaczyna jeździć tramwajem, słucha sfatygowanego radia i ściera kurze z pożyczonego od babci kineskopowego telewizora. Dopóki jeszcze stać go na bilet, prąd i środki czystości. Jego telefon wciąż wibruje, on jednak pozostaje niewzruszony. Nie reaguje na informacje o nowym laptopie, końcu świata, zdradzie ukochanej. Nie reaguje na wiadomości o przygotowanej specjalnie dla niego pożyczce i że właśnie okradają mu mieszkanie Nie reaguje na nic! I kiedy dumny ze swojej  postawy wraca z pracy...z przerażeniem odkrywa, że w jego mieszkaniu tylko światło się ostało…

Bajka o księciu, co się w buraka przemienia…

Pachnące wiosną bukiety fiołków, spalone słońcem maki, tulipany pod kolor ścian pokoju i wymowne czerwone róże. Na każdym spotkaniu inne, wyjątkowe-dokładnie takie, jak ona. Romantyczne kolacje w zacisznej restauracji, zmysłowa muzyka, spacery przy blasku księżyca. Choć sytuacja wydaje się kobiecie podejrzanie znajoma, ulega. Bo tym razem na pewno będzie inaczej! Już nawet nie próbuje się oprzeć zniewalającemu uśmiechowi i znanym na pamięć komplementom. Nawet tym tandetnym, choćby takim z książki „Jak poderwać dziewczynę”. W końcu nie każdy rodzi się poetą. Kobieta jest przekonana, że właśnie rozpoczyna się jej bajka. I nie myli się wcale…

Bajki jednak mają to do siebie, że kończą się na pierwszym pocałunku. Kolejne etapy związku pokazują już inne gatunki filmowe, począwszy od erotyku, poprzez obyczaj, dramat, na tragikomedii lub filmie historycznym kończąc. Pierwsze symptomy nowego gatunku ujawniają się niewinnie- kobieta podaje mężczyźnie jabłko. Wie, że zawsze chętnie je jadał, więc kupuje specjalnie dla niego najpiękniejsze, największe i najsłodsze. On jednak rzuca kobiecie nieufne spojrzenie i odmawia. Tłumaczy, że pamięta skądś tę scenę i to się jakoś… chu**wo kończyło. Zjada banana. Niby nic. Ale nie pierwszy raz tak to się zaczyna.

W jeden z sobotnich wieczorów mężczyzna proponuje wspólne wyjście na imprezę. Ona jest wniebowzięta, on - zachwycony swoim sprytem. Wyciąga z kieszeni kartkę. Przegląda listę. „Pochwalenie obiadu”, „Wyznanie miłości”, „Komplement”, „Przyznanie racji”… Jest! „Wspólne wyjście” - odhacza zadowolony. Nie będzie mu truła, że jej nigdzie nie zabiera. A duża impreza to idealne miejsce na udany wieczór! Nawet jeśli znowu nie uda mu się zgubić kobiety w tłumie, to chociaż w hałasie nie będzie słychać jej gadania. Czego chcieć więcej! I pomyśleć, że kiedyś za to jej paplanie był w stanie setki złotych co miesiąc płacić! Na szczęście człowiek z wiekiem mądrzeje…

W kolejnym miesiącu mężczyzna zaprasza kobietę na obiad. Niech zna jego serce i raz nie stoi przy garach. Ale dosłownie raz, co by się nie odzwyczaiła. Umawiają się na mieście. Mężczyzna jednak wcale się nie spieszy. Już się dość punktualnie naprzychodził się na początku znajomości. Jak głodna to poczeka! A jak nie poczeka to znaczy, że głodna nie jest, tylko szuka kolejnego powodu do kłótni. Zołza jedna! Tylko by się kłóciła. Ale on jej przepraszać nie ma zamiaru. Jak nie będzie chciała iść na obiad, on pójdzie z kolegami na piwo. Mężczyzna dochodzi w umówione miejsce. Pół godziny po czasie. Niestety, kobieta czeka. Krzyczy i wymachuje rękami w stronę mężczyzny, ale do niego dociera tylko, że nici z piwa. Trudno, nadrobi jutro. Obowiązkowo. Wprawdzie kiedyś unikał alkoholu, ale czego się nie robiło, by zdobyć kobietę. Nie chciał wówczas ryzykować zapomnieniem imienia ukochanej, co w stanie upojenia alkoholowego mogłoby się wydarzyć. A dziś? Pije i pije, a jej imienia jak na złość zapomnieć nie może…

Do kobiety dociera stopniowo, że coś się zmienia. I choć obawia się, że to naturalny i beznadziejny zarazem porządek rzeczy, stara się jak najwięcej z ich romantycznej przeszłości zachować. Wieczorem włącza ich ulubiony film. Wtula się jak dawniej w swojego faceta i nagle… czuje intensywne głaskanie w przedramię. Czyżby…? Wiele się może zmienia, lecz żądza pozostaje ta sama… Uśmiecha się i odwzajemnia pieszczotę... Kończy równie szybko jak zaczyna. Okazuje się, że mężczyzna wycierał sobie po prostu w nią rękę, bo ubrudził się masłem w czasie kolacji.

Kobieta jest sfrustrowana. Pyta mężczyznę dlaczego nie zwraca na nią uwagi tak, jak kiedyś. On nie rozumie wyrzutu. Przecież logiczne chyba, że się opatrzył! Kobieta traci cierpliwość. Zwilża wargi, przygryza. Nie, raczej nie będzie chciała się całować. Mężczyzna, który nie tak dawno szukał jej wzroku, teraz robi wszystko by go uniknąć. Ten, który desperacko szukał jej dotyku, dziś uchyla się przed ciosem. Próbuje się uśmiechać w sposób, w jaki kiedyś zniewolił kobietę. Niestety. Za „głupi uśmiech” dostaje w zęby. Nie poddaje się jednak. Pręży się ile sił, raz po raz machając brwiami w kierunku ukochanej. Kiedyś działało, dziś dostaje w łeb za cwaniactwo. Kobieta wykrzykuje facetowi wszystkie swoje żale, a on nie może się nadziwić, że tak piękna dziewczyna może mieć taaaaką paszczę. Awantura kończy się komunikatem, że kobieta już nigdy się nie odezwie. Ostentacyjnie wychodzi i trzaska drzwiami. Skonsternowany facet pozostaje w bezruchu. Z jednej strony kobieta obiecała, że przestanie do niego gadać, z drugiej – chyba go opuściła. I jak tu nie mieć mieszanych uczuć!?!

            Ciąg dalszy jest dość przewidywalny. Albo kobieta wróci i zaakceptuje księcia, który okazuje się być burakiem, albo zdecyduje się wyrwać innego, który zaraz po pierwszym pocałunku mniej buraczany od pierwszego nie będzie. „Jak się nie obrócić, dupa z tyłu” – ktoś kiedyś trafnie podsumował. Inaczej być jednak nie może. Badania potwierdzają, że zachowanie mężczyzn determinują hormony i budowa mózgu, czyli tak zwana - natura. Mężczyzna w okresie podboju tłumi ją w sobie i zachowuje się tak, jak trzeba, żeby coś „upolować”. Lata praktyki doprowadzają go do perfekcji. Dlatego działa.

Omotana kobieta całuje więc książęta, jednego po drugim, a ci jak na ironię… przemieniają się w buraki. Nawet nie w żaby! Coś się w tej bajce ewidentnie pochrzaniło! Niestety, reklamacji nie uwzględnia się. Pozostaje wierzyć, że nie wszystkie historie są takie felerne. I tak niepoprawna romantyczka daje się facetowi, niczym koparce…nabierać i nabierać od nowa…