Nasza „(za)duma narodowa”…

Atmosfera euforii, krzyki, wiwaty. Co najmniej, jakby wszystko już było gotowe. Pozytywne nastawienie to jednak podstawa. Ważni są zwarci i gotowi podwykonawcy, pewni siebie inwestorzy, uśmiechy rodem z amerykańskiego filmu, partnerskie uściski dłoni. W końcu prace ruszają pełną parą. Już oczyma wyobraźni można zobaczyć najbliższe zaplanowane imprezy i mecze, na których dumni ze stadionu Polacy raz po raz strzelają gole. ”Zdążymy na czas”- mówią organizatorzy. „Kompromitacji nie będzie”- zapewnia władza. Nie ma wątpliwości, że do końca czerwca 2011 roku w Polsce powstanie co najmniej drugi Wembley!

„Pełna para” szybko zamienia się w wielki dym. Okazuje się, że budowa stadionu nie przebiega tak sprawnie, jak planowano. Pojawiają się kolejne usterki, niedoróbki, termin otwarcia „dumy narodowej” staje się coraz bardziej odległy. Zaczynają się przepychanki słowne i szkolna walka o zrzucenie odpowiedzialności na kolegę. Podwykonawcy obarczają winą NCS, NCS projektanta, projektant wykonawców. Bo wadliwe projekty, za późno dostarczone plany, stawiane bezmyślnie parafki. Trudno się oprzeć wrażeniu, że oto za budowę stadionu odpowiedzialni są tytułowi chłopi ze średniowiecznej satyry. Wszyscy są zgodni jedynie co do tego, że pracują w pocie czoła i nie mają sobie nic do zarzucenia. W przekonywanie o tym wkładają tyle energii, że gdyby wykorzystać ją do budowy stadionu, powstałby zapewne kolejny cud świata, a nie zaledwie  boisko sportowe.

Bo powodów do wyjaśnień jest wiele. Jednym z nich jest zagrożenie, że wybudowane na stadionie schody nie utrzymają wchodzących na trybuny tłumów. Wygląda na to, że podczas ich budowy założono kulturalne, pojedyncze korzystanie, z opcjonalnym wprowadzeniem prawostronnego ruchu. Kto by pomyślał, że wśród kibiców to się nie sprawdzi! Następnie okazuje się, że stadion przecieka. Jak na złość, akurat w czasie wizyty Michela Platiniego. Kapler spręża się, mało nie pęka, żeby przykryć usterkę jak najbardziej wiarygodnym tłumaczeniem. Wychodzi mu całkiem nieźle. Może nawet przy budowie stadionów w innych krajach wykonawcy wykorzystają patent zostawiania dziurawego dachu w celu „kończenia prac montażowych”. Nie tylko te nieprzypadkowe otwory jednak skłaniają do zastanowienia nad konstrukcją. Dach, jak się okazuje, nie zamyka się w temperaturze poniżej zera. Podobno specjalnie. No tak, w końcu ma chronić głównie przed deszczem, a nie śniegiem. Ten akurat opad nie przeszkadza przecież piłkarzom w grze, a do tego wprowadza taki miły klimat na stadionie. Po co więc przepłacać i montować lepszą konstrukcję.

Następna próba przyoszczędzenia paru groszy spaliła już niestety na panewce. Kolejna kontrola wykazuje, że część linii na boisku jest za wąska,  jedna z bramek-za niska. Trzeba poprawiać. Więc nawet na przysłowiowe waciki nie będzie. Wszelkie cięcia finansowe nie wchodzę w grę także w przypadku budowania i testowania dróg ewakuacyjnych. Zbyt duże zdaje się być ryzyko, że prowadziłyby one dokładnie w to samo miejsce, gdzie oryginalny projekt nadwiślańskiej kładki. Czyli donikąd.  

Szczegóły na bok. Trzeba obiektywnie przyznać, że generalnie stadion narodowy był gotowy pod koniec zeszłego roku, tylko…nie można było z niego korzystać. Wcale jednak nie z winy odpowiedzialnych za jego budowę. Do szkolnego sporu wciągnięta została policja, straż pożarna i inne służby mundurowe, ewidentnie rzucające  kłody pod nogi. Co więcej, robiące to tak skutecznie, że pomimo generalnej przecież gotowości stadionu, wciąż odwoływano kolejne imprezy. Największą porażką zdaje się być rezygnacja z rozegrania towarzyskiego meczu z Niemcami. Powodem miały być uchybienia w kwestii bezpieczeństwa oraz źle przygotowana dokumentacja. Biedni organizatorzy. Papierologię się im wypomina. A oni może po prostu nie mieli na nią czasu, bo chcąc zdążyć ze wszystkim w terminie, osobiście z taczkami po narodowym biegali. Pustymi oczywiście, bo trudno wyobrazić sobie, jak w takim nawale pracy znaleźć czas na załadunek. Nikt jednak takiej opcji nie rozważa. Spotkanie sportowe zostaje odwołane.

Sytuacja powtarza się w przypadku Superpucharu. Niespełnione wymogi bezpieczeństwa na trybunach poddają w wątpliwość możliwość rozegrania meczu. Pani minister nie kryje oburzenia, że nie wybrano drużyn, których kibiców nie trzeba by odgradzać od siebie kratami. „Kto w ogóle zdecydował, że Wisła powinna grać z Legią?!?” - pyta. Wraz z tą uwagą świat poznaje pierwszą brunetkę, która zawstydza wszystkie blondynki i TurboDymoMana jednocześnie. Ostatecznie zapada decyzja o odwołaniu spotkania (i po co na łeb na szyję było targać tyle murawy???) i niestety nikt nie chce śpiewać, że „nic się nie stało”. Jak to jednak mówią: „nie bój żaby”, a raczej Muchy. Coś się zawsze wymyśli. Wprawdzie mecz piłkarski odpada, ale jest tyle innych możliwości. Można choćby pograć na gitarze, flecie, czy nawet drużynowo - w karty. Albo można pobiegać! Decyzja zapada. Pani Minister truchtając wokół stadionu dementuje plotki, co by na narodowym nie dało się sportu uprawiać. A bieganie jest nawet lepsze od piłki!

Ostatecznie stadion stoi. I choć może nie wszystko jest tak, jak być powinno, może za późno, może mniej dokładnie to przecież…czy się stoi czy się leży…premia się należy! I to całej ekipie, a szczególnie panu fryzjerowi. Bo jak tu nie docenić stylisty, który do obecnie piastowanego stanowiska ma wątpliwe przygotowanie, a jednak daje radę? To trzeba sowicie nagrodzić, przynajmniej dwoma milionami! Ogólnie rzeczy biorąc ekipa wywiązuje się przecież z umowy. Obiektu sportowego nie było - teraz jest. Generalnie o to chodziło.

Choć prace na stadionie narodowym wciąż trwają, pozytywny scenariusz zakłada ich kolejne ostateczne zakończenie na kwiecień 2012 roku. Czyli przed nami jeszcze co najmniej dwa miesiące satyrycznej produkcji, reżyserowanej przez polską rzeczywistość. Historia, jak się okazuje, lubi się powtarzać. Po raz kolejny wszechobecne uśmiechy, wzniosłe hasła i powtarzane jak mantra zapewnienia przyszłych polskich sukcesów próbują odwracać uwagę od pasma karykaturalnych porażek. I choć teraz nie jest do śmiechu, może filmowy hit następcy Barei będzie całkiem zabawny.  

Oszukać przeznaczenie… czyli zimowa niekończąca się opowieść

Oglądam kolejną część ulubionego filmu. Niezbyt ambitna produkcja, przewidywalna fabuła, ale w końcu komórkom mózgowym też należy się trochę lenistwa. Kiedy w groteskowych okolicznościach ostatni z bohaterów traci głowę, wstaję z kanapy i idę się przebrać. Zima zimą, ale jeść trzeba. Chcąc sprawdzić aktualne wiadomości drogowe, wybieram odpowiedni kanał. Uśmiechnięci drogowcy przekonują właśnie widzów, że w tym roku zima ich nie zaskoczyła. Ja im wierzę. Dobrze im z oczu patrzy. Pełna wiary w pracowników drogowych wsiadam do auta. Pierwsze sto metrów idzie jak z płatka. Jadę 10 minut. Przez 15 kolejnych nie ruszam się z miejsca. Optymizm stopniowo słabnie. W końcu stwierdzam, że na dobre utknęłam na nieodśnieżonej przez wyjątkowo niezaskoczonych w tym roku drogowców głównej ulicy miasta. Piętnaście minut, dwadzieścia. Wokół przybywa wykrzywionych zniecierpliwieniem twarzy, niekontrolowanych przekleństw, męczonych klaksonów. Kilku kierowców opuszcza pojazdy i decyduje się zrobić zakupy na pobliskiej stacji benzynowej. Wracają z pełnymi reklamówkami, zjadają produkty, głodnieją ponownie. W końcu ktoś próbuje zawrócić i wyrwać się z epicentrum drogowego paraliżu. Ku zdziwieniu uwięzionych w sąsiadujących samochodach-nie jest to blondynka. Nawet nie kobieta. Widowisko przednie, ale tylko dla tych z sąsiednich pasów. Pojazd próbujący poruszać się pod prąd blokuje ostatecznie dwa pasy. Po trzech godzinach wzruszenie ściska mnie za gardło- udaje mi się dojechać do świateł. Zawracam. Wchodzę do domu, ostatkiem sił dochodzę do łóżka i bez kolacji zasypiam.

Kolejnego dnia cel mojej podróży jest zdecydowanie bardziej ambitny niż najbliższy market. Z wymalowaną na twarzy niepewnością schodzę do garażu, otwieram samochód, zajmuję miejsce za kierownicą. Wkładam kluczyki do stacyjki i…w ostatniej chwili rezygnuję z pomysłu. Wracam w pośpiechu do domu. Z uśmiechem wywołanym genialną myślą wystukuję na klawiaturze znany adres linii kolejowych. Strona nie działa. Modernizacja.  Próbuję zasięgnąć wiedzy w tradycyjny sposób: „Informujemy, że podany numer jest za krótki”. Może trzeba wysłać jakiegoś smsa w celu uzyskania wszystkich cyfr?!? Próbuję samodzielnie go wydłużyć według starego wzoru i dodaję zero na początku. Niestety, ta sama pani przemiłym głosem prosi „(…)ponownie wybrać numer z pominięciem początkowego zera”. Najpierw konsternacja,  w końcu szybkie poprawienie włosów. Jestem pewna, że zaraz ktoś wyskoczy zza ściany, by mi powiedzieć, że jestem w ukrytej kamerze. Nikt się nie pojawia. Zrezygnowana wybieram numer jeszcze raz, bez zera- „Informujemy, że podany numer jest za krótki”. Czuję się nagle jak nie byle jaki detektyw, próbujący uzyskać dostęp do ściśle tajnych danych. Nie poddaję się i  przybiegam w ciemno na dworzec. Staję przed osobliwą tablicą informacyjną, która o niczym nie informuje. Rozglądam się. W sumie, czemu nikt się nie cieszy? Przecież tak lubimy niespodzianki! Cóż… Brak odjazdów. Brak przyjazdów. Brak rozkładu. Wyglądam na peron i oddycham z ulgą. Jest dobrze, są tory, a przynajmniej ten odcinek w zasięgu mojego wzroku. Nie chcę krakać, ale kto wie…. Złom wciąż jest w cenie.

Stoję dalej na przepełnionym dworcu wśród skonfundowanych ludzi i niczym jeden z bohaterów znanego mi dobrze filmu próbuję oszukać przeznaczenie. Myślałam, że zostawię auto i wybierając inny środek transportu uniknę zimowych problemów? Niedoczekanie! Decyduję się w końcu na zakup biletu, mimo że pani w kasie nie potrafi mi powiedzieć o której mogę się spodziewać pociągu. I czy mogę. Pełna nadziei idę prosto na peron. Przez głośniki ogłaszają opóźnienie. Piętnaście minut. Pracownicy kolei bez wątpienia posiedli jakieś ponadprzeciętne umiejętności, bo jak inaczej obliczyliby czas opóźnienia nie znając planowej godziny przyjazdu? Jestem pewna, że „Mam talent” powstał właśnie dla nich!

Pociąg zwiększa opóźnienie do czterdziestu minut. Czekam jeszcze godzinę. W końcu zrezygnowana wracam do domu. Zdenerwowana łapię za pilota i włączam swój ulubiony horror na DVD. Bajkę dla dorosłych. Przesłaniem tak bardzo podobną do tej, którą zapewniają nam w kraju. I to nic, że morał jest posępny, przerażający, beznadziejny. Szczegóły na bok. Bajka to bajka. W zupełności wystarczy, by rozgłaszać wszem i wobec, że co jak co, ale Polacy to mają bajkowe życie.

Historia pewnego odmóżdżenia...

Jestem padnięty. Tyrałem całą dniówkę. Najpierw wybierałem resztki wiedzy, która by pozwoliła uruchomić komputer i znaleźć pośród kilkunastu ikonek pasjansa, potem skupiałem się niezmiernie, żeby ponad sto razy przybić w odpowiednim miejscu pieczątkę, pomiędzy wyszukiwałem słów, z których można by zbudować choćby najprostszy komunikat. Na kilka dłuższych zdań wykorzystałem cały werbalny zasób.  I tak osiem godzin. Najwyższy czas odpocząć. Nie znajdując wolnego miejsca przesuwam kilku szarych, patrzących nieruchomym, pustym wzrokiem kolegów. Zasmucająco drętwych. Wspominam, jak niegdyś dzieliliśmy się pracą, godzinami przewodziliśmy bodźce nerwowe, robiliśmy zakłady o największą ilość dendrytów, urządzaliśmy konkursy na najbardziej oryginalny kształt ciała. Dbaliśmy wspólnie o nasze górzyste, niewielkie M2. Dziś na przekształconym w nizinę terenie zostałem sam. 

Zaczęło się zupełnie niewinnie, kiedy Ridge po raz kolejny wyznawał miłość Brooke. I zapewniał, że te kilkanaście kochanek nic dla niego nie znaczy. Dwuminutowe stopklatki, pokazujące na przemian wymowne spojrzenie mężczyzny i pełną euforii twarz kobiety miały ostatecznie przekonać o szczerości wyznawanej po raz kilkudziesiąty pierwszej miłości. W końcu nastąpiła zapowiedź ekscytującego ciągu dalszego w kolejnym odcinku. Serial ten oglądaliśmy od kilku lat. Wskutek naporu miliardowego tłumu byłem zawsze rozpłaszczony na tęczówce ulubionej lewej gałki. Wtedy nie uważałem tych kilkunastu minut zastoju w pracy za niebezpieczne. Jednak to był dopiero początek…

-Tato, przestań! - woła córka. –Jak ty się odzywasz do ojca!?! - upomina ją matka. Wspominam jeden ze ściślej powiązanych logiką fragmentów dialogu nowego serialu, na który od kilku miesięcy regularnie organizowany był nasz czas. To swoisty dokument, autentyczny począwszy od fabuły, bohaterów, na rozmowach skończywszy. Co więcej, kamera rejestruje dziejące się tragedie w czasie rzeczywistym ich występowania. Skąd wiadomo u kogo i kiedy warto się zjawić, bo będzie rozgrywał się widowiskowy dramat? To już telewizyjna tajemnica. Faktem jest, iż profesjonalizm aktorów rzeczywiście pozwala wierzyć, że oto patrzymy na ekranową pracę zawodowego cukiernika, blacharza, czy kasjerki. I tak w programach typu: „Pamiętniki z urlopu” ,  „Dlaczego ja, a nie ona!”  poznawaliśmy problemy pana Zdzisia, kuzyna Tomka, byliśmy świadkami „skoków w bok” pięćdziesięcioletniego nauczyciela. Śledziliśmy romans Tadeusza z ciotką szwagra kuzynki, ujawniony przez babcię koleżanki brata jej sąsiadki. Łatwo nie było. Każdy radził sobie z poznawanymi historiami jak mógł, w końcu jednak zaczęły pojawiać się pierwsze ofiary śmiertelne. Po jednym tylko odcinku ze swoistego wzruszenia padło kilka milionów moich szarych kolegów. Wielu, mimo że przetrwało, nie potrafiło dalej żyć. Rozpoczęła się fala samobójstw. Szare, zdesperowane ciałka zdecydowanym szarpnięciem odklejały się od kory mózgu i rzucały w kierunku żuchwy.

Ci, którzy wciąż się trzymali, każdego popołudnia poznawali „swoje” nowe, ulubione seriale. Kolejne były rozprawy sądowe. Także od początku do końca prawdziwe. Naturalność świadków, świetna gra oskarżonych i ich poziom wypowiedzi skutecznie przekonywały o braku reżyserii. Nie było wątpliwości, że żaden z bohaterów  nie ćwiczył wcześniej swojej kwestii. Pamiętam jedną z bardziej ambitnych wypowiedzi świadka, skierowaną do oskarżyciela posiłkowego: „Ja tego nie zrobiłem! Bo jak bym mógł to zrobić? Przecież bym nie mógł! Więc nie zrobiłem! Rozumiesz, szmato?!?”. Cóż za ekspresja, jaka niesamowita gradacja emocji! Nic dziwnego, że zakręciło się nam wtedy w głowach. Ja nawet straciłem przytomność, a kiedy się ocknąłem spostrzegłem, że padły wszystkie szare jednostki odpowiedzialne za myślenie abstrakcyjne. Jeśli nie poległyby wtedy, spotkałoby je to zapewne podczas oglądania nowego, policyjno – detektywistycznego dokumentu. Najprawdopodobniej w pamiętnej scenie, kiedy goniący złodzieja policjant miał już delikwenta na wyciągnięcie ręki, jednak w ostatniej chwili zatrzymał się i dał przestępcy uciec. Jakby przypomniał sobie, że miał go złapać dopiero pod koniec odcinka, który miał trwać przecież jeszcze dwadzieścia minut!

Szarych istotek ubywało z każdym filmowym popołudniem, pracy również było coraz mniej. Zasób słów się zawężał, wymagania stawiane przez nasz ludzki zakład pracy drastycznie malały. Część towarzyszy, pozbawionych obowiązków umierała z nudów, większość traciła życie wskutek serialowych tortur. Jako następna padła jednostka odpowiedzialna za planowanie działań. Po kilku tygodniach w stanie krytycznym znalazły się grupy pisania i czytania. Miały wprawdzie szansę na powrót do zdrowia, potonęły jednak tragicznie w rwącym nurcie zimnego piwa. Straciłem w sumie blisko piętnaście miliardów znajomych. Zostało nas dwóch. I kiedy myśleliśmy, że już nic nie jest w stanie nas pokonać, tragiczna śmierć Hanki, spowodowana  zderzeniem z kartonami, odebrała mi ostatniego towarzysza...

Zostałem tylko ja. Jestem ostatnią szarą komórką. Nie wiem jak długo jeszcze przetrwam, bo rozwijający się w organizmie serialowy wirus okazuje się głupi… śmiertelnie. Wprawdzie naukowcy mówią o możliwości powrotu do życia martwej komórki, jednak zdają się większą szansę dawać pracownikom małpiego mózgu. Kiedy przestraszono poddane badaniu zwierzęta, efektywność odradzania się ich szarych komórek spadła o jedną trzecią. W ludzkim przypadku stres mógłby obniżać efektywność regeneracji do zera, bo przecież wystraszona komórka małpy to pikuś w porównaniu ze stresem, jaki przeżywa komórka ludzka w starciu z „z życia wziętym” serialem. Dlatego też pewnie nikogo nie udało mi się odratować. Za każdym razem, kiedy podejmowałem próby reanimacji kolegów, oni zobaczywszy kątem jeszcze dobrze nie otwartego oka kolejny sezon „Spraw beznadziejnych”, ponownie schodzili na zawał. Ja póki co mam lekką gorączkę. Po trzeciej jednak godzinie wysłuchiwania problemów Pawła, Mietka i Zdzisia z Jaworza zaczyna kręcić mi się w głowie. W końcu omdlewam i wypadam z namiotu móżdżku. W ostatniej chwili łapię się jedynej zachowanej fałdy. Pot spływa mi po szarym ciele, kończyny drżą z wysiłku. Nie wytrzymuję. Lecąc bezwładnie w stronę szczęki uświadamiam sobie, że odmóżdżyłem się bezpowrotnie…

Kiedy „nie ma lipy” należy się „stejk”!

Pewność siebie, siła i jeszcze raz pewność siebie. Drapieżność w oczach, zwierzęca mowa ciała. Komunikacja werbalna ograniczona do minimum znanych słów. W tym kilku przekleństw. Pierwotność pociąga… Troglodyta XXI wieku to obiekt westchnień wielu posiadających wysublimowany gust kobiet. Mała, lecz ze względów użyteczności zupełnie wystarczająca główka, opięta koszulka, jakiś mięsień, do którego można się przytulić. Popyt napędza podaż. Żeby więc „nie było lipy” mentorem po świecie mięśni staje się Hardcorowy Koksu. Ze względu na formę przekazu, swój program kieruje do ściśle określonej grupy. Ona, pomimo specyficznej składni, braku tajemniczej koniugacji, deklinacji i pozbawionych sensu komentarzy, wszystko kuma. I słucha niczym biblii. Imponującej budowy kulturysta pręży do kamery odpowiednie partie ciała i tłumaczy co zrobić, aby dojść do podobnego wyglądu, równocześnie zajadając się „stejkami”. Kilka milionów odsłon na Youtubie świadczy, że zwolenników mięsnego smakołyku jest wielu. Wprawdzie brak im zapału budowania mięśni, ale „stejka” by się wciągnęło. I zaimponowało paru laskom. Podpatrują więc mimikę kulturysty, sposoby prężenia się, powtarzają najbardziej korzystne pozycje. Szlifują też ojczysty język.

            Mężczyzna ćwiczy przed lustrem, potem na siłowni. Zawsze ok. 17:20. Wprawdzie właśnie wtedy jest największy tłok i trudno znaleźć wolne urządzenie, ale nie o to chodzi. Najważniejsze to pojawić się na sali ćwiczeń w porze lansu i mieć się komu zaprezentować. A że to priorytet wszystkich zapalonych kulturystów,  tłok zaczyna się już na recepcji. Osobniki stojące w kolejce wyglądają jakby wyszły spod ksera. Oni: napinający w ogromnym skupieniu ukryte głęboko w środku gdzieś mięśnie, próbujący wciągnąć opadniętą do poziomu brzucha pierś bohaterską, szukający rozbieganym wzrokiem pierwszych zdobyczy… One: na tracących pomału stabilność jaskrawych szpileczkach, w sylwestrowym makijażu i tipsach, którymi próbują utrzymać uciekający karnet. Do tego wszystkie są czymś strasznie zdziwione. A nie, to jednak tylko fryzura, która zdaje się dość mocno ściąga im oczy w tył głowy… Co jakiś czas dochodzi do przepychanek. Każdemu się przecież śpieszy. Szybkość obsłużenia zdaje się być wprost proporcjonalna do aspiracji posiadania mięśni i siły ściągnięcia wspomnianych kucyków.

Po odstaniu „swojego” jeden z mężczyzn wychodzi w końcu na salę ćwiczeń. Posuwa się ruchem wolnym, falującym, pamiętając o delikatnej pracy bioder… Chód niczym z wybiegu, choć bliżej mu do tego z lokalnego zoo niż paryskiego. Dla zwiększenia efektu przyjmuje pozycję „na tragarza”, czyli z podniesionymi ramionami, odstającymi znacznie od ciała, pod którymi niesie wyimaginowane telewizory. Jednak nie tam żadne płaskie! Takie porządne, z kineskopem! Wszystkiemu towarzyszy intensywne obracanie głową, by nie przegapić żadnej oznaki podziwu. Mężczyzna kołuje od kilkunastu minut po sali siłowni. Jakby co najmniej znaczył teren. Jemu natomiast zależy, by dokładnie, z każdej strony się pokazać. Tak jak Koksu potrafi! Wprawdzie różni się wciąż od idola posturą, jednak pewnością siebie już dawno go powalił. Poza tym stawia na strój. Obcisła koszulka, opinająca jedyny póki co mięsień-piwny i zbyt wysoko podciągnięte krótkie spodenki skutecznie ściągają uwagę obecnych na siłowni. Mężczyzna wybiera w końcu jedno z urządzeń. Obciążenie niewielkie, ale „lipy nie ma”. Z daleka nie widać. Pręży się, ciągnie, jego twarz zmienia gwałtownie kolory, zaciska zęby. Zwraca uwagę grupy dziewczyn, od godziny przeglądających się mimochodem w jednym z luster, przy którym równie mimochodem od dłuższego czasu tłoczą się pozostałe kobiety. Zarzucają długimi kucykami, prostują się, wciągają brzuchy. Aż dech zapiera, choć na razie głównie im samym. W końcu zwracają uwagę mężczyzny, który przy swoim ukrytym, pięciokilowym obciążeniu pręży się do czerwoności. Koksu byłby z niego dumny! Mężczyzna kończy dopiero wtedy, gdy zalewający mu oczy pot utrudnia widzenie. Zmieniając urządzenie dba jednak o utrzymanie zainteresowania i „puszcza oczko” w kierunku adoratorek. Dziewczyny ściągają mocniej luzujące się kucyki i wypełniają salę słodkim, piskliwym chichotem. Mężczyzna siada na kolejnej maszynie i uzależnia częstotliwość ćwiczeń od rzucanych w jego kierunku spojrzeń. Macha kilka razy i odpoczywa. Światło żarówki odbija się od jego błyszczącej glacy, a on sam w  świetle pseudoreflektora czuje się jak gwiazda. W końcu obok maszyny pojawia się kobieta - jedna z nielicznych, przychodzących poćwiczyć. Zniecierpliwiona bezruchem mężczyzny informuje, że chciałaby skorzystać. Jej zachowanie zostaje odebrane jako ewidentny podryw. Jak inaczej może myśleć takie niekwestionowane ciacho!?! W odpowiedzi więc mężczyzna rzuca powitalne „hej lala” i rozpoczyna ćwiczenie. Napina się, przyspiesza przy każdym powtórzeniu, niebezpiecznie czerwienieje. Kobieta odchodzi zrezygnowana. Mężczyzna jest pewien, że nie wytrzymuje ona psychicznie widoku tak idealnie prężonych mięśni… Sam nie wie, czy dałby radę.

Mięśnie to przecież potęga! Biceps, triceps, żelazne uda. To jest to! Nawet te urojone, budowane siłą woli. Reszty dopełnia przecież to „coś” w oczach, czynna znajomość „subkulturowego” języka, osiągnięcie imponującego poziomu intelektualnego, zwanego przez zazdrośników - depresją. Dotarcie na wyżyny kulturystki i idącej za nią atrakcyjności potwierdza zainteresowanie najlepszych lasek w mieście. A one się nie mylą. Z daleka dostrzegają imponujące mięśnie i tę naturalną, pociągającą pierwotność… Wieczorem mężczyzna po raz kolejny pręży się więc dumnie przed lustrem i włącza swój telewizyjny, życiowy przewodnik: „Będziemy pakować dzisiaj łapy. Na razie zimne (…).Tylko bajceps działa.(…) Robimy bajceps, bo innych mięśni nie potrzebujemy. Ani plecy się ruszać ani nic”… Pochłanianiu każdego słowa towarzyszy wciąganie pysznego „stejka”. Nawet dwóch, bo co jak co, ale przecież lipy dziś na pewno nie było…

Niezła PIPA z tej ACTA!

       Lubisz podśpiewywać sobie po prysznicem? To trzymaj się mocno baterii. Tak na wszelki wypadek, jakby Cię próbowali spod niego wytargać. Nucenie w czasie kąpieli ulubionych szlagierów powinno tym samym zostać wpisane na listę sportów ekstremalnych. Na pierwszej pozycji, ze względu na poziom podejmowanego ryzyka. A jeśli sportów ekstremalnych uprawiać nie chcesz, zawsze możesz się oflagować. Albo zrobić coś równie efektywnego, jak atak na rządową stronę, czy zademonstrowanie na ulicy. Najlepiej jednak zaparzyć sobie melisy i zaufać politykom. Oni zapewniają, że ACTA nic nie zmieni. Nic a nic. Tylko ze względu na nieprecyzyjność sformułowań umowy, a nie na zmiany, najbezpieczniej ograniczyć się do sprawdzania godziny na komputerze. Tylko broń Boże tej wiedzy nie rozpowszechniać! I będzie „git majonez”, że tak zaryzykuję sobie internetową panią Basię zacytować. Dopóki jeszcze nie idzie się siedzieć za cudzysłów. 
       Kiedy zima w pełni, rządzący różnych krajów decydują się pomóc przetrwać ją ukochanemu społeczeństwu, rozgrzewając skutecznie mroźną atmosferę. I tak w Stanach Zjednoczonych pojawiają się projekty ustaw PIPA i SOPA. Na wieść o ograniczeniu wymiany informacji na różnych portalach, nałożeniu odpowiedzialności za „nielegalne” treści na dysponentów stron oraz możliwości nieograniczonej kontroli, wszystkim rzeczywiście od razu podskakuje temperatura. W efekcie swoją wdzięczność wyrażają na ulicach. Zimową atmosferę w Polsce natomiast rozgrzewa ACTA. Dla polityków sprawa od początku była jasna. Jeśli Internet ułatwia łamanie praw autorskich, należy go poddać bezwarunkowej kontroli. I nie ma co wnikać w szczegóły, tylko bezgranicznie oddać się niesieniu pomocy kulturze i sztuce! Do tej pory pewny siebie Dominik Skoczek z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uspokajający nastroje społeczne minister Michał Boni i reszta walecznego niczym mickiewiczowski Konrad rządu uważali, że ACTA nie niesie żadnych zagrożeń dla samych użytkowników Internetu. Nawet jeśli wielu prawników, Fundacja Panoptykon, Fundacja im. Stefana Batorego, rzecznik praw obywatelskich, czy Polskie Towarzystwo Informatyczne nie podzielali tego zdania. Nawet jeśli wszyscy uważali inaczej. Sami przeciwko milionom - iście polska, rodem z romantyzmu postawa! Najważniejsze, że wszyscy wypowiadający się w telewizji politycy byli zgodni. Fakt, że wciąż przewijały się te same twarze, ale widocznie tylko ci mieli coś do powiedzenia. Społeczeństwo wprawdzie zabrało głos, ale nie w formie akceptowalnej. A że akceptowalna nie była żadna… Najpierw zaatakowano rządową stronę internetową, co dla zachowania twarzy trzeba było tłumaczyć „techniczną usterką”. Co to jednak za spięcie musiało być, że zmieniło treść strony, co więcej-na całkiem logiczną! Cuda! Po latach zrozumiałe stają się słowa z anteny stacji Ojca Dyrektora, że „Internet to narzędzie diabła”. Szatan po prostu co jakiś czas siada przed monitorem i surfuje po necie. Figlarz jeden! Po diabelskim ataku społeczeństwo w symbolicznych maskach Vendetty wyszło na ulice. Działania polskiego społeczeństwa zrobiły ogromne wrażenie na europejskich deputowanych. Po polskich niestety wszystko zdawało się spływać jak po kaczkach. Szybko okazało się dlaczego. Marek Migalski publicznie przyznał, że początkowo nie było wiadomo nawet na co głosują. Takie zapracowane biedaki, że nie mieli kiedy poczytać... A jak się z umową zapoznali, głupio było zmieniać zdanie. Tym bardziej, że podpis złożony przez ambasador Polski w Japonii Jadwigę Rodowicz i tak nic nie znaczy! Brakuje tylko, żeby ktoś serialowo dodał: „narodzie polski, to nie jest tak, jak myślisz!”. Nawet Chuck Norris by się pogubił… Ale w polityce o to chodzi. Głosować, głosować, głosować! Nie ma czasu na myślenie, a ten, który się zdarza, lepiej wykorzystać na kreowanie kolejnej afery. Byleby tylko nie poddawać w wątpliwość podjętych już decyzji. Jak się to zdarzyło w Parlamencie Europejskim. Pewnie uznano wtedy, że straszny mięczak z tego Arifa. Dziś polscy politycy zdają się jednak rozważać poparcie tej postawy. Zaczynają uświadamiać sobie, że dowcip: „do tej pory my przeglądaliśmy Internet, teraz on będzie przeglądał nas” dotyczy nie tylko społeczeństwa, ale także ich samych. A to zmienia postać rzeczy. Co innego ciąć gałęzie pod innymi, a co innego tę, na której samemu się siedzi. Choć pewnie im przykro, że plan zdobycia cyberkontroli nad społeczeństwem może spalić na panewce. W końcu nie o samą ochronę prawną chodziło, bo tę gwarantują już m.in.: Konwencja Berneńska, Konwencja Genewska, Traktat WIPO, czy Konwencja Rzymska. Najważniejsze, że prawo to było tworzone wreszcie niezależnie od społeczeństwa. Bez jego natrętnego przeszkadzania. Długa niewiedza obywateli na temat umowy świadczy, że ogromnie się w tym celu musieli nastarać: były pewnie nocne spotkania, głosowania pod biurkiem premiera, przyswojenie podstaw języka migowego. Do tego tak dowolnej interpretacji nie pozostawiał żaden inny dokument. Taka szansa… Politycy zdają się być jak rozdarte sosny….
      Niejeden nienawidzący Kowalskiego Nowak trzyma jeszcze kciuki. Bo przecież nigdy nie było tak łatwo zatruć życia sąsiada, czy pozbyć się konkurencji. Można po prostu uprzejmie donieść, że domniemuje się o popełnieniu przestępstwa. Na podstawie art. 27 ust. 4 odpowiednie instytucje zdobędą dane Kowalskiego i wpadną delikwentowi do domu. Bez obowiązku wysłuchania jego wyjaśnień, co gwarantuje art. 12. ust. 2., działając „bez zbytniej zwłoki”, zastosują środek tymczasowy w postaci zajęcia laptopa. Jeśli po kilku miesiącach okaże się, że żadne przestępstwo jednak nie zaszło, Nowak nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności, bo tylko zgodnie z prawem domniemywał, a Kowalskiemu oddadzą trochę bardziej wyeksploatowany komputer. I ładnie przeproszą.
       Nowak jednak też nie jest bezpieczny. Szczególnie ten wykształcony, bywający na wystawach, koncertach, kupujący regularnie prasę, bo jak pokazują badania, to właśnie on jest najczęściej stojącym na bakier z prawem autorskim przestępcą. Zamieszczając link na portalu społecznościowym do ciekawego artykułu, trudno mu będzie udowodnić, że działanie to jest bezinteresowne. Sam jego wspomniany profil socjo-demograficzny stawia go na przegranej pozycji. Co więcej, ogromna liczba odbiorców wiadomości czyni to zdarzenie działaniem na bliżej nieokreśloną w art. 23 „skalę handlową”.  Jeśli tak właśnie zinterpretuje sytuację dostawca Internetu, zgodnie z art. 8 i 12 ACTA nie tylko ma on prawo, ale wręcz obowiązek przerwać dostęp usługi. I lepiej przerwać niesłusznie, a potem jak gdyby nigdy nic działanie przywrócić, niż narazić się na bycie posądzonym o współudział.
       Generalnie jednak nie ma powodu do paniki. Bo generalnie nic się nie zmieni. Jednak tak generalnie, tak ogólnie i tak nieprecyzyjnie jak sformułowania zapisane w ACTA. Oby przyszłość tego nie pokazała…
       Imponującej wielkości budynek, a w nim kilkadziesiąt słusznej wielkości pomieszczeń. Na korytarzu taki tłok, że trudno się minąć. W jednym z pokoi ludzie ustawiają sobie krzesła niemalże na stopach. Wielu z nich zakrywa twarze, chcąc zachować anonimowość. Zaczyna się… -Nazywam się Michał i od 5 miesięcy nie mam komputera. Wszyscy: -Cześć Michał! -Znalazłem ciekawy artykuł w jednej z gazet i podzieliłem się nim na blogu. Kilka minut później wyważono mi drzwi. Reszty nie pamiętam... -Nazywam się Dominik i zostałem oskarżony o kradzież cudzych słów. Trzech. Wszyscy: -Cześć Dominik! -Użyłem cytatu w jednym z oficjalnych wywiadów i ich autor złożył na mnie doniesienie. Niby wszystko zgodnie z prawem… Czekam na oficjalne postawienie zarzutów… -Nazywam się Jadwiga i za niedługo trafię do więzienia… Wszyscy: -Cześć Jadwiga! -Zamieściłam na portalu społecznościowym swoje zdjęcia z wycieczki po Japonii. Dziś żałuję. Nie dość, że miałam nieopatrznie królika Bugsa na koszulce, to jeszcze zamek w Kumamoto w tle. Grozi mi dożywocie… Zwierzenia przerywa pukanie. Drzwi do pokoju otwierają się i staje w nich mężczyzna. Ze 175 centymetrów wzrostu, około 50 lat. Ciemne okulary i ogromny kapelusz utrudniają identyfikację. Pyta o miejsce w grupie. Głos z lekką wadą wymowy wydaje się znajomy. I taki medialny. –Niestety. Najbliższy wolny termin mamy za 3 lata. Czy chce się Pan zapisać? -Zadzwonię... -odpowiada skonsternowany. Mężczyzna wychodzi pospiesznie z budynku i kieruje się w stronę zaparkowanej nieopodal Toyoty…

To „faceci są jacyś… inni”…

       Cały proces rozpoczyna się w zarodku. Czterdzieści sześć pierwszy raz widzących się chromosomów łączy się w pary. Proces to mało romantyczny, masowy, ale żaden o tym nie myśli. Carpe diem! Wszystko dzieje się tak szybko, że czas pozwala zaledwie na krótką wymianę spojrzeń. Chromosomy od razu podwijają rękawy na swoich długich ramionach i zabierają się do pracy. Niebieskie oczy, ciemne włosy, lekko zadarty nos. Ocierają spływający po czołach pot. Idealnie! Na końcu włącza się ostatnia para genów wraz ze zgrają rozbrykanych hormonów. Towarzystwo tych ostatnich wywiera ogromny wpływ na małego człowieczka. Decydujący, jak pokaże przyszłość. Jedne leniuchują, tłumacząc, że ich regeneracja jest tak samo ważna jak praca pozostałych, inne zaczynają biec w przeciwną stronę, jednak wcale nie dlatego, żeby uniknąć obowiązków. Chcą wykorzystać czas na eksplorację, za co pozostali powinni być dozgonnie wdzięczni. W końcu robią to również dla nich! Nie spotykają jednak zrozumienia. Bez zbędnej wymiany słów dochodzi do rękoczynów. Przyglądająca się wszystkiemu grupa niezaangażowanych w konflikt hormonów otwiera zakłady. Po dziewięciu miesiącach nadchodzi czas rozstrzygnięcia. Na świecie pojawia się przesiąknięty genetycznymi cechami osobnik. Mężczyzna. 
       W pierwszych miesiącach życia jest bardzo podobny do swojej rówieśniczki. Z każdym rokiem różnic przybywa. Trzydzieści lat później kobieta kolejny raz przygotowuje smakowitą kolację, mężczyzna rozgrywa partyjkę pokera. Ona, zmęczona po pracy próbuje ogarnąć pranie, on właśnie ucina sobie drzemkę. Sytuacja zdaje się być bez wyjścia, bo mężczyzna swój pragmatyzm uważa za największą zaletę, którą codziennie starannie pielęgnuje. Tak, pragmatyzm! Mężczyzna nie jest leniwy, ani niedbały, tylko przede wszystkim…praktyczny!
       Kiedy mężczyzna się nie goli, to tylko dlatego, żeby było mu cieplej w twarz. Podobnie z fryzjerem. Chodzi regularnie, ale akurat przez ostatnie tygodnie zaniedbał, żeby nie zmarznąć w głowę. Szczególnie kiedy jest zima! Mężczyzna nie marnuje czasu na zbędne czynności. Po co przykładowo odpinać guziki koszuli, którą się właśnie zakłada, skoro za chwilę trzeba będzie je zapiąć? Co za głupota! Ile czasu można zaoszczędzić dobrze się składając i pchając kończyny oraz głowę w odpowiednie otwory? Nawet jeśli powstaną nowe wyloty-warto. Szybciej przecież kupić raz na jakiś czas nową koszulę niż tysiąc razy przepychać guzik przez dziurkę. W związku ze wspomnianym poszanowaniem czasu mężczyzna nigdy nie spuszcza klapy sedesu. A więc nie dlatego, że zapomina. Bynajmniej. Zachowanie to jest efektem wnikliwych obserwacji i długich przemyśleń.  Po co spuszczać klapę, skoro przy kolejnym korzystaniu znów trzeba ją podnosić? Podobnie z zamykaniem szuflad i szafek, szczególnie kuchennych. Co chwilę sięga się po widelec, talerz, chowa garnek, wyciąga patelnię. Nie dość, że zostawiając wszystko otwarte można zaoszczędzić parę ładnych godzin życia, to jeszcze prowadnice i zawiasy mniej się eksploatują. Tylko na głowę trzeba uważać. Gdyby tak nie wiało zimnem z kuchni to nawet lodówkę praktyczniej by było zostawiać otwartą.
       Pragmatyczne podejście to podstawa. Kobieta tego nie docenia. Zamiast słowa pochwały stać ją jedynie na rozpętanie kolejnej awantury, kiedy potyka się o przeciągnięty przez pokój kabel. Co za ignorancja! Zębów przecież nie wybiła, a rozwinięty kabel pozwala zaoszczędzić czas, który byłby potrzebny na jego podłączenie. Logiczne przecież. Wprawdzie sprzęt znajdujący się na końcu przewodu nie był używany od miesiąca, ale najważniejsza jest świadomość, że w każdym momencie ma się wybór. Kobieta nie tylko nie docenia, ale zdaje się być rozdrażniona męską pomysłowością. Nawet jeśli ewidentnie chce się jej pomóc. Wciąż ma pretensje o zostawione przy łóżku skarpetki i inne części garderoby, a przecież to wszystko dla niej! Mężczyzna nie wrzuca ubrań bezmyślnie do kosza na pranie, ale przejrzyście rozkłada na podłodze, ułatwiając kobiecie późniejszą segregację. Ona jednak nigdy nie przyzna, że facet ułatwia jej życie. Konsekwentnie krzyczy i spuszcza klapę od sedesu, zbiera skarpetki, chowa kable. Mężczyzna patrzy beztrosko z kanapy jak biedaczka marnuje sobie życie. Ach ta kobieca duma…  
       Kiedy wieczorem kobieta kończy się manifestować swój upór, siada razem z mężczyzną przed telewizorem. On standardowo zgarnia pilota. Od wczoraj mają satelitę, czyli ponad sto kanałów do oglądania. Zaczynają przegląd. Pierwszy, drugi, trzeci… Kawałek nogi, pół zdania, kilka słów ulubionego aktora, piętnaście sekund wiadomości. Kobieta prosi w końcu, żeby zatrzymał. Na ekranie widać rozbrykane małpy. Oglądają kilka minut i kiedy reporter zbiera się do spuentowania przedstawionej sytuacji, operator pilota informuje, że czas „lecieć dalej”. I leci, zanim kobieta zdąży się odezwać. Wypatrują kolejnego interesującego programu. Jest! Mężczyzna zatrzymuje. Wygląda na dobrą komedię. Dobrą, ale znowu bez przesady. Po dłuższej chwili facet kieruje pilota w stronę telewizora. I znów cyka. Cyka. Zatrzymuje. Kobieta zaczyna wczuwać się w kolejny film, jednak przerywa go nowa fala cykania. Cyk, cyk, cyk. I tak dziesięć minut, piętnaście, pół godziny. Z dołu do góry i z góry na dół, co drugi kanał, co trzeci i znów po kolei. Sfrustrowana kobieta rzuca się na pilota. Czujny mężczyzna w porę reaguje. Nie rozumie tego braku wdzięczności. Przecież tylko ignorant ogląda jeden kanał dłużej niż kilka minut! On nie jest ignorantem i nie pozwoli, żeby ominęło ich cokolwiek z innego kanału! Jakby się zastanowić to ta troska jest przecież nawet romantyczna! Po chwili wpada kumpel, któremu mężczyzna obiecał wczoraj „dać się przejechać po kanałach”. Gość zachłannie łapie pilota i zaczyna cykać. Obaj siedzą wgapieni w ciągle zmieniający się obraz. Są dumni, czując jak maksymalnie wykorzystują czas. Po godzinie znajdują mecz, co przykuwa ich do wybranego kanału na dłużej. Jednak samo kibicowanie ich nie satysfakcjonuje. Można przecież wykorzystać ten czas także na pielęgnowanie instynktu gracza i wznieść się na wyżyny przeżywanych emocji. Jednym słowem-trzeba się koniecznie założyć! Jak zwykle zresztą. Inaczej mecz jest nudny, a kibicowanie nie ma sensu. Zdawać by się mogło, że życie bez zakładów nie ma sensu… Rzucają więc na stół kilka banknotów i tłumaczą zdziwionej kobiecie, że w ten sposób spędzają produktywnie czas na przyjemności, emocjonalnym rozwoju i swoistym zarabianiu równocześnie. Kobieta nie wygląda na przekonaną. Skupia się na rozdziawionych ustach, z których raz po raz wydobywa się zwierzęcy okrzyk to zawodu, to tryumfu. O nic więcej nie pyta.
       Bo faceci są ewidentnie jacyś inni. Jak głosi zresztą kosmiczna teoria. Z Marsa czy z Jowisza-Obcy jak byk! Bo jak to jest, że lenistwo może być praktycznością, niedbałość-oszczędnością czasu, a telewizyjne ADHD-rozwijaniem horyzontów? Kiedy z bliżej nieokreślonych powodów, zwanych potocznie stanem zakochania, kobieta decydowała się na wspólne życie, nie podejrzewała się o masochizm. A może kierowały nią troska, współczucie i chęć pomocy? Kobieta spogląda w gwiazdy i zatapia się w rozmyślaniach, a zmęczone chwilowo buzowaniem hormony uśmiechają się przebiegle…

Ukochane święta, czyli pamiętnika domowego kota ciąg dalszy...

       Jak ja lubię święta! Uwielbiam drzewko, pod jakim wprawdzie niewygodnie załatwić swoje potrzeby, ale za to którego igły świetnie usuwają resztki karmy spomiędzy zębów. Uwielbiam prezenty, nawet jeśli żaden nie jest dla mnie. Uwielbiam, kiedy wszystko się świeci, błyszczy, mruga! Wszystko w święta jest stworzone jakby specjalnie z myślą o mnie. Nawet kocia muzyka niezmiennie niesie się z radio i telewizji. Wyciągam się na ulubionej poduszce, przeciągam jedną łapę, drugą, prawą tylnią, lewą przednią. Po raz kolejny doceniam, że nie jestem stonogą. Szczerzę kły do przyniesionego już pudełka z bombkami i kilku rolek papieru do pakowania. Zabawa pewnie jak co roku będzie przednia!    

        Na razie siedzę w domu sam. Właściciele zaliczają ostatnie przedświąteczne wyjście. Mógłbym trochę poszaleć pod ich nieobecność, ale zbieram siły na jutro. Grunt to dobra taktyka. Najpierw uśpić czujność, a w najmniej nieoczekiwanym momencie-zaatakować! Także poudaję jeszcze słodziaka, a jutro sobie odbiję. Zasypiam. Budzi mnie przekręcany w zamku klucz. Do mieszkania wchodzi Pani z jakąś kobietą. Idą do kuchni. Co ja widzę! Nie zamykają drzwi wyjściowych! Rozglądam się. Nikt nie widzi. W celu bardziej efektywnego startu przebieram nogami w miejscu, tak że żwirek wysypany z kuwety rozpryskuje się spod łap na wszystkie strony. Niczym dawna szalona krowa z głównego wydania wiadomości biegam po korytarzu, gonię własny ogon, wskakuję na parapet. Stopniowo jednak opadam z sił i zaczynam nasłuchiwać swojego imienia. Cisza. Czekam jeszcze chwilę. Dalej nic. No cóż, trzeba będzie schować dumę do kieszeni, a raczej pod futro i wrócić do domu z własnej woli. Ale co ja widzę…Podchodzę do drzwi…Zamknięte! Podskakuję do klamki, potem do dzwonka. Wszystko za wysoko! W oczach stają mi prawdziwe łzy. Czekam 10 minut, 15, pół godziny. Tyłek mi przemarza od zimnych kafelek. Wstaję. Snuję się po korytarzu szukając jakiegoś legowiska. W jednych z drzwi dostrzegam niewielką szparę. Spłaszczam się do wymaganych rozmiarów i ląduję w środku. Wtulam się w dużego, zakurzonego misia z urwanym okiem. Normanie jestem bardziej wymagający, ale w tej sytuacji… Sami rozumiecie. Rano budzi mnie głos Pana. Na szczęście nie Boga. Spoglądam na niego nieufnie. Zachęca mnie, żebym wyszedł. Więc jednak mnie kocha! Ale nie, nie pokażę, że się cieszę. W końcu mnie zostawił. Burak! Niech się teraz stara. Przynosi mi pięknie pachnącą karmę, potem świeżego kotleta, kawałek kurczaka. Jestem niewzruszony. Wymiękam dopiero przy indyku. Właściciele zgniatają mnie, naciągają, miętoszą. No tak, jak mnie wczoraj nie zgubili to mnie teraz przypadkowo zamordują. Kiedy pieszczoty się kończą, ja w dalszym ciągu obrażony wpatruję się w podłogę. Niech zjedzą ich wyrzuty sumienia! W tym momencie Pan wnosi do mieszkania drzewko… On to ma gest! Wystarczyłyby przecież kwiaty! Oczywiście przyjmuję prezent i wybaczam wszystko.
       Towarzyszę choince aż do salonu. Właściciele otwierają pudełko z ozdobami, a mi od intensywności blasku zapiera dech w piersiach. Jak wtedy, gdy po raz pierwszy zobaczyłem swe odbicie w lustrze. W tym hipnotycznym stanie kładę się na kanapie i obserwuję. Kiedy drzewko jest już ubrane, a właściciele wychodzą z pokoju, podchodzę do niego. Ten zapach… Tak się rok temu nawdychałem, że uciekałem przed goniącym mnie kapciem. Podchodzę do czerwonej, błyszczącej bombki i marzę, aby poturlać ją po mieszkaniu. Pozornie żaden problem-przecież dyskrecja to moje drugie imię. Skradam się więc pomalutku i…pac ją łapą. Nie spada. Więc jeszcze raz, i jeszcze jeden. Może zmienić cel na srebrny dzwoneczek? A może wdrapać się na gałąź, aby poprawić kąt uderzenia? Pac, pac…drzewko się zachwiało. Słyszę, że ktoś się zbliża do pokoju. Próbuję zeskoczyć, ale łapa wplątuje mi się o łańcuch. Ciągnę więc, okrążam drzewko, szarpię, próbuję przegryźć. W końcu udaje mi się wyrwać i zrzucić jednocześnie kilka bombek. Jedna nawet się nie tłucze. Najdyskretniej to chyba nie było. A do tego prawie rozebrałem drzewko… Niewiele się więc namyślając biegnę ile sił w kopytach… Odbijam się jednak od nóg Pani, która coś krzyczy i wywija gwałtownie rękami. Chcę wierzyć, że to jakiś nowy styl tańca. Na wszelki wypadek, gdybym jednak się mylił, przeciskam się między nogami i robię zgrabny wślizg pod łóżko. Ma się te kocie ruchy! Z nudów próbuję nawiązać kontakt z poznanymi pod łóżkiem kotami. Słyszałem jak właściciele tak je nazywają, więc nie chciałem ich dyskredytować ze względu na wygląd. Każdemu trzeba dać szansę. Może mają ciekawą osobowość? Ruszam łapą jeden puszek, potem drugi. Wyraźnie mnie ignorują. Nie to nie! Zasypiam.
    Ze snu wyrywa mnie szeleszczenie papierów. Zaglądam do salonu. Pani już uśmiecha się do mnie, więc chyba jej przeszło. Wyciągam się na kanapie i przyjmuję moją ulubioną, budzącą zazdrość pozycję litery „U”. Udaję, że zasypiam, ale jednym okiem kontroluję sytuację. Patrzę na te wstążeczki, taśmy, kokardki… Wstaję. Że niby przechodzę tylko między prezentami. Jak na kota przystało chodzę w końcu swoimi drogami! Mijając ostatni prezent łapię w pysk kokardkę. Mam, mam! Biegnę niczym koń wyścigowy, jednak w ostatniej chwili, łapiąc oddech, wypuszczam zdobycz. Wracam do salonu jak gdyby nigdy nic. Pani coś tam krzyczy, więc udaję skruchę i robią rundkę wkoło pokoju. Dostrzegam kupkę gotowych paczek i… muszę się po nich przejść. Bez zastanowienia wskakuję, upajam się szelestem, nurkuję w nie, ciągnę wstążeczki…i chowam się pod jednym z prezentów. Oj, chyba mnie widać! Spuszczę jeszcze głowę i zamknę oczy. Otwieram jedno oko, żeby się nie zdemaskować. Niestety. Wiedziałem, że lepiej trzymać zamknięte! Pani bierze mnie za futro, ja jeszcze ostatkiem sił łapię za kokardkę. Jak przegrywać to z klasą! Pozostałą część dnia spędzam przy kuwecie. Ale z kokardką. 

       Wieczorem szykuje się gotowanie. Ostatnia przedświąteczna kolacja. Na kaloryferze dostrzegam kurczaka. Nie wiem po co go ogrzewają. Myślę, że z tego odmrożenia nie można go już odratować. Hmm… Podobno najważniejsze to, co ma się w środku. Więc może by coś przekąsić? Kładę się koło kaloryfera, że niby nic. Że niby ciepło. Pani rzuca mi podejrzliwe spojrzenie. Tuttu ruttu tu. Przecież tylko sobie leżę. Po chwili próbuję dyskretnie podejść. Odskakuję gwałtownie słysząc swoje imię. Nie zrażam się jednak. Próbuję znowu. I znowu. I znowu. Pani jest czujna. No nic. Poczekam. Pieczony też jest pyszny. W końcu kolacja gotowa. Przechodzę koło talerza z mięsem, że niby nic i kiedy nikt się nie spodziewa… porywam smakowicie wyglądający kawałek. Wszystkie pokoje pozamykane, ciągnę więc zdobycz za wielki wazon. Nikt mnie nie zauważa. Siedzę sobie cichutko i kiedy pani chce wrócić do kolacji…na nosku ląduje mi kłaczek. Aaaaaapsik! Pani się odwraca. Próbuję jeszcze uciekać, ale po raz kolejny odbijam się od jej nóg. Jeszcze kilka takich akcji i będę wyglądał jak mops. Z całym szacunkiem do mopsów oczywiście. Rozważam przez sekundę, czy nie udawać, że zdechłem. Nie zdążyłem się zdecydować.
       Wszystko wskazuje na to, że cierpliwość Pani się skończyła. Dziś i tak wyjątkowo długo wytrzymała.  Znów siedzę zamknięty, ale nie żałuję. Bombeczki, prezenty i ten smak kurczaczka... Dzień mimo wszystko zaliczam do udanych. Przyciągam do siebie błyszczącą wstążkę i oblizuję się szczęśliwy dookoła głowy. 

Jak ja uwielbiam święta!